İnsan en nihayetinde bir ada değil midir? Bir ada kadar tek başına, bir ada kadar kimsesiz. Öte yandan tek başına ve kimsesiz olmanın aslında tamamıyla kötü olmadığı fikri kuşatıyor beni. Zira tek başına olmak beraberinde özgürlüğü getirdiği gibi, kimsesiz olmak derinlere inmemize olanak sağlar.
Böyle zamanlarda,
içimde gizli yatan ve çürümekte olan pek çok yeteneği saklama gereği duyuyorum. Ah! Bu benim ruhumu daraltıyor. Gerçi anlaşılmamak bizlerin kaderinde var.