Bir şey olmasını bekliyordun,sabahtan akşama kadar bekliyordun ama hiçbir şey olmuyordu.Yine bekliyor,yine bekliyordun.Bir şey olmuyordu.Bekliyordun,bekliyordun,bekliyordun,şakaklarına ağrılar girene kadar düşünüyor,düşünüyor,düşünüyordun.Hiçbir şey olmuyordu.Yine yalnız,yine yalnızdın.Yapayalnız...
Fakat ne kadar soyut olsalar da,sonuçta düşüncelerin de bir dayanak noktasına ihtiyacı vardır,yoksa yalpa vurmaya ve anlamsızca kendi etraflarında dönmeye başlarlar;düşünceler de katlanamaz hiçliğe.