Helinn
@helinlovesbook
20 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yazarımız, ana karakteri Yozo üzerinden, insanın "insan topluluğuna" dahil olma çabasının ne kadar beyhude ve yorucu olduğunu anlatır.Ama bir de toplumsal gerçekçi bir bakış açısından kitaba bakmak gerekirse Yozo, geçim derdi olan, her gün ekmek kavgası veren bir işçinin veya köylünün sahip olamayacağı bir varoluşsal lüks içinde yüzer. Karnı tok, sırtı pektir; babasından gelen parayla hayatını idame ettiririr.Ama Yozo’nun intihar girişimleri, alkol bağımlılığı ve kadınlarla olan sorunlu ilişkileri; aslında yetişkinliğin getirdiği sorumlulukları alamayan, şımarık bir ruhun nihilizm arkasına saklanması gibi okudum ben şahsen.Her ne kadar okuması zevkli bir kitap da olsa bazen ana karaktere bu sebepten ötürü sinirlendim diyebilirim.
Reklam
Kitabın aslında 'insanlar okusun' diye yazılmaması yani aslında bir Roma İmparatoru olan Marcus Aurelius'un bu kitabı kendi kendine öğüt vermek için yazması ve bizim bunları okuyor olmamız zaten kitaba olan ilgiyi en baştan artırıyor bence.Kitap boyunca İmparator bize şu soruyu fısıldıyor: “Dış dünyadaki kaosla baş edemiyorsan, kendi içindeki kaleye neden çekilmiyorsun?” Stoacılık felsefesinin en saf halini izliyor gibi bir şey oluyoruz aslında burada. Olayları kontrol edemeyiz, ama onlara verdiğimiz tepkileri kontrol edebiliriz.Özellikle de bir imparator olup yani bir bölgenin en güçlü insanı olup zevkince her türlü kötülüğü yapabilecekken bu denli bir iradeye ve farkındalığa hayran kaldım diyebilirim.Tarih, eline sınırsız güç geçenlerin nasıl canavarlaştığına dair karanlık örneklerle dolu. Ama Aurelius, dünyanın en tepesindeyken, kimseye hesap vermek zorunda değilken bile sadece kendi vicdanına hesap veriyor.O, kılıcının keskinliğini halkına değil, kendi nefsinin zayıflıklarına doğrultmuş bir hükümdardı da diyebiliriz en kısa haliyle...
En kısa haliyle Tolstoy bu kitabında bizlere “doğru” diye yaşanan bir hayatın aslında yanlış olabileceğini söyler. Toplumun onayladığı başarı, makam ve saygınlık insanı mutlu etmeyebilir. Ölüm gerçeği, insanı sahici bir yaşamın ne olduğunu sorgulamaya zorlar.Yani sadece vitrinlik bir şekilde hayatını diğer insanların önüne mü sundun demeye çalışır. Karakterimiz Ivan İlyiç ölürken korkmaz. Çünkü sonunda gerçeği görmüştür.O son an,insanın maskelerini kaybettiği andır.Ve Ivan İlyiç bu aydınlanmayı ölmeden hemen önce de olsa yaşamaktan mutluluk duymuştur.
Kitap genel olarak çok iyi de olsa benim için kitabın en çarpıcı kısmı sonu oldu. Henriette(kadın karakter) ölürken, o güne kadar savunduğu "sadece ruhsal aşk" fikrinin aslında onu ne kadar tükettiğini itiraf eder. Yani yazarımız Balzac,ruhsal aşkın çok yüce olduğunu ama insanı içten içe yiyip bitiren devasa bir yük olduğunu anlatmaya çalışır.
Özetle kitap boyunca aşk hep bir dua gibi, bir ibadet gibi ruhen yaşanır. Ama bu saflık, gerçek hayatın karmaşasına dayanamayacak kadar kırılgandır.
Öncelikle uzun zamandır uzun soluklu kitaplar okuduğum için bir gün gibi kısa bir süre içerisinde gerçekleşen olayları anlatan bir kitap okuyunca bir garip oldum diyebilirim.Bu kitapta belki de en çok sevdiğim şey duyguların okuyucuya işlenmesiydi.Yani karakterlerin o anda neler hissedebildigini,çaresizliğini, mutluluğunu, üzüntüsünü ve belki de hiç bir şey hissetmemelerini bile hissedebiliyordum.Bu yüzden duygular yönünden beni çok etkileyen bir kitap oldu, beğendimm. 
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat 
Stefan Zweig
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat Stefan Zweig
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,8bin okunma
Reklam