Bir şey olmasını bekliyordun,sabahtan akşama kadar bekliyordun ama hiçbir şey olmuyordu.Yine bekliyor,yine bekliyordun.Bir şey olmuyordu.Bekliyordun,bekliyordun,bekliyordun,şakaklarına ağrılar girene kadar düşünüyor,düşünüyor,düşünüyordun.Hiçbir şey olmuyordu.Yine yalnız,yine yalnızdın.Yapayalnız...
Fakat ne kadar soyut olsalar da,sonuçta düşüncelerin de bir dayanak noktasına ihtiyacı vardır,yoksa yalpa vurmaya ve anlamsızca kendi etraflarında dönmeye başlarlar;düşünceler de katlanamaz hiçliğe.
İnsan her adımını mezardan uzaklaştırmak için atar,yine her adımda mezara bir adım daha yaklaşır.Nitekim her nefesini hayatını uzatmak için alır.Yine her nefeste hayatından bir nefeslik zaman azalır.