helloturuncu
@helloturuncu
Stj. Mali Müşavir
22 Ağustos
56 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Yani kitabı okurken bir çok kere şu düşünce geçti aklımdan. Osmanlı’da zenginken bile kız çocuklarının okuması ne kadar zormuş. Evet şimdi de maddi imkansızlıklar ya da yanlış düşüncelerden dolayı zor oluyor ancak eğitim ve öğretim zorunlu olduğu için en azından bir yerlerden başlanmış oluyor. Ancak o dönemde ne kadar zor imiş. İşte o yüzden iyi ki varsın cumhuriyet.
Kitaba gelecek olursakta güzel akıcı dille yazılmış bir biyografi ve otobiyografi eseri diyebiliriz. Ben Fatma Aliye Hanım’dan Refet’i okumuştum ve çok beğenmiştim. Burada da hayatını okumak keyifliydi.
Kitaba dair bir diğer güzel şeyde babası Ahmet Cevdet Paşa ile Fatma Aliye Hanım’ın mektuplaşmaları oldu. Birbirlerine hitap şekillerine bayıldım
Mustafa Kutlu beyfendiyle tanıştım.
Pişman değilim. Hesap Günü güzel bir fikir temelinde yazılmış bence ama. Amadan öncesi önemli değildi dimiğğ
Neyse ama çok karışıktı. Fikri hemen anlayamadım. ilk başta kaçırdığım bir nokta oldu heralde diyip o sayfayı tekrar okumam gerekti. Yani geçişlerde mi sıkıntı vardı yoksa dizgi de mi bilmiyorum. Ama Bedri Bey’in geçmişi ile o anki hali arasındaki geçişler bence tam olmamıştı. Hızlı geçiliyordu sanki geçmişteydim ya da o anda ama bunu anlayamıyordum.
Ve birde Bedri Bey’in hayatı çok ‘çok’ değil miydi yahu. Sebze çorbası gibi. Her şey var.
Mustafa Beyfendi muhafazakar biri zannedersem; din ile harmanlamaya çalışmış ama çok karışmıştı her şey.
Yani ben beğendim, beğendim ama konunun daha sakin kalıp ilerlemesini isterdim. Kitaptaki alıntıyla “imanı var ama ameli yoktu” benim içinde fikir vardı ama yok yoktu diyebiliriz.
Yine de #okuyunokutturun derim.
Uzun zaman oldu başlayalı araya sınavım, yoğun iş tempom gidirince upuzun bir sürede bitti ancak ele alınınca kısa sürede bitebilecek bir kitap.
1940’lardayız. Ankara’dayız, Marsilya’dayız, Berlin’deyiz, Adalardayız.
Sürekliyici bir kitaptı. Özellikle son 100 sayfa falan. Geçmedi bi’ türlü
Ayşe Kulin’den ilk eserim. Beğendim, kalemine sağlık #okuyunokutturun
Sonunu merak ettiğim kitaplardan nefret ederim
Ve bunu sonunu tahmin etmekle beraber merakta ettim ama nefret etmedim
Ah doktor bey niçin bu kadar gaza geldin be. İyi oldu ama boyunun ölçüsünü almış oldun, insan kendi olmaktan çıkarsa neye dönüşür görmüş oldun. Fazla detay vermeyeceğim okuyun, okutun
İlk defa çok zengin olsaydım keşke diye geçirdim içimden. Zengin olsaydım da bu kitabı milyonlarca bastırıp sokak sokak, kapı kapı gezip herkese dağıtsam diye düşündüm.
Ben ki kitap çizmek nedir bilmem ama bu kitabın her satırının altını çizmemek için kendimi zor tuttum.
Ben bir anne değilim ama ben bir çocuktum. Annelik ne demek bilmiyorum evet ama çocukluk nedir, nasıl iyi geçer ya da nasıl kötü izler bırakır insanda çok iyi biliyorum.
Nasıl anlatılır, neler söylenir? Kitabın dört bölümünün, alt başlıklarının hepsinin içi dolu doluydu. Verilen örnekler, yapılan atölye örnekleri, yapılan atıflar, not alınması gereken yazarlar terapistler…
Heralde bana bundan sonra başucu kitabın nedir? ya da kitap önersen ne önerirsin? gibi naçizane fikrimin sorulduğu durumlarda şimdilik vereceğim tek yanıt “İyi Aile Yoktur” olucak. Bu da artık benim için iyi mi kötü mü bilemedim :/
Yazarın “İyi Toplum Yoktur” ve “Bütün Çocuklar İyidir” kitapları da elimde, ilk fırsatta tıpkı bu kitapta olduğu gibi sindire sindire okuyacağım.
Bu arada eleştireceğim tek bir konu var bu kitapla ilgili; anne/baba deniyor konular anlatılırken ancak genellikle anne üzerinden anlatım yapılmıştı. verilen örnekler genellikle anne /çocuk ilişkisi üzerinden gitmişti. Ben babanında aynı oranda olduğu anlatımlar bekledim açıkcası. Sanki “kötü çocukluk“ sadece annenin “yüzünden”miş gibi anlatılmış. Bu bilerek mi tercih edilmiş yoksa örnekler mi daha çok anneyle ilgili bilemiyorum.
