Kemal sokaklarda yavaş yavaş yürürken uzaklara bakarsa, gözünün önünde Füsun'un hayali canlanıyormuş. Bu yüzden İstanbul sokaklarında yürümeyi seviyor, onu görmek için sürekli uzaklara bakıyormuş. Bazan ağlamak istermiş, ama suçlu olduğunu bildiği için onu da yapamaz, başını kuma gömüp kahrolurmuş.