Zor da olsa bitirdim. 300'lere gelene kadar canım çıktı. Hep aynı sayfayı okuyormuşum duygusuyla okudum. Okurken ne takip edeceğim bir karakter ne de bir olay vardı. Birinin peşine takılıyorsun, kesin burada bir şey olacak, diyosun ama yok. Kendi kendime merak konusu yaratıp bitirmek için gayret ettim. Kitabı elimde gören "Allah kurtarsın" benzeri cümleler ettiler ama pes etmeyip bitirdim. Hala merak ediyorum yazar bu kitabı hangi amaçla hangi sorunsal üzerine yazdı, diye. 537 sayfa kitapta altını çizeceğin bir cümle olmaz mı ya? Gece gece içime dert oldu resmen. Okuyacaklara kolaylıklar dilerim.