Her güzel şeyde olduğu gibi bayramlardada gidenleri özleten bir hüzün var. Kaybedildikçe anlaşılır değer; bir noktaya gelir onun sesini,yüzünü unuttuğunu fark edersin o zaman tekrar kaybetmiş gibi hissedersin o insanı.Bazen de düşünürsün onun bana söylediği son söz neydi?Fakat onu en son ne zaman gördüğünü bile bilmezsin.
Sevdiklerimizle güzel hayırlı mutlu bayramlar...
Bazı yazarlar kendini her şeyden soyutlar,insan olmaktan bile. Bunun bir benzerini İnsanlar kitabındada görüyoruz. Bu tarz kitapları biraz empati biraz da dünyamı genişletmek için okuyorum.Dazai hayatı boyunca birçok intihar girişiminde bulunmuş fakat sonuncusu hariç hep başarısız olmuştur. İntiharını 3 kitaba yaymış ve bu intihar mektubunun son sözleri; İnsanlığımı Yitirirken. Garip biraz da depresif bir kitap. Ve çevirmenin de son sözünde bahsettiği gibi kitapda aslında bir insanı anlamanın ve anlaşılmanın imkansızlığını görüyoruz. Hepimiz farklı evrenlere aidiz..