hesna
@hessnaa
30 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sonunda kitabı bitirip buraya bir şeyler karalayabildiğim için çok mutluyum! İki Şehrin Hikâyesi benim için çok çok uzun süren bir okumaydı. İlk 300 sayfa akmak bilmedi ama son 200 sayfa o kadar heyecanlıydı ki bence tüm açığı kapattı. Kitabın neden bu kadar çok sevildiğini şimdi daha iyi anlayabiliyorum sanırım. İsminden de anlaşılacağı üzere olaylar Fransız Devrimi'nin olduğu zamanlarda Paris'te ve Londra'da geçiyor. Üstelik kitap şimdiye kadar okuduklarım arasında şüphesiz en iyi giriş cümlesine sahip.
Hiçbir suçu olmadığı halde tam 18 sene boyunca karanlık ve küçük bir hücreye hapsedilen Dr. Manette eski bir dostunun yardımıyla kurtulur ve kızına kavuşur. 18 senenin verdiği tahribatlar sonucu Manette hiçbir şey hatırlamıyor, kim olduğunu bile bilmiyorken biricik kızı Lucie'sinin sevgisi sayesinde iyileşmeye başlar. İlerleyen kısımlarda tesadüfen yollarının kesiştiği eski bir Fransız aristokrat olan Darnay ile Lucie evlenecektir. Fransız İhtilalinin de gerçekleşmesi sonucu sebepsiz yere giyotine kurban giden bir sürü masum can, şimdiye kadar soylular tarafından hep ezilip hor görülmüş halkın dirilen öfkesi ve intikam arzusu kitabı sarıp sarmalayacak, siz de bu durumun karakterlerimizin hayatlarına etkilerini heyecanla okuyacaksınız bence.
Kitabın başlarında öyle ince detaylara girilmişti ki dürüst olmak gerekirse hiç sevmeyeceğimi, hayal kırıklığına uğrayacağımı düşünüyordum çünkü çok sıkılmıştım. Ama ilerledikçe detayların birçoğunun anlam kazandığını, her birinin bir şey ile bağlantılı olduğunu fark ettim; bu beni gerçekten çok etkiledi. Kitabın sonu düşüncelerimin çok dışında gelişti ve okurken beni o kadar heyecanlandırdı ki tamamen ters köşe oldum. Okuyacak olanlara önerim sadece biraz sabırlı olmaları. Başlarda sıkılsanız da bırakmayın çünkü kesinlikle
Çokça merak ettiğim, okumuş olan herkesin övgüler yağdırdığı Oblomov'u bitirmiş bulunmaktayım. Uzun zamandır sürekli karşılaştığım ve hakkında tek bir kötü yorum bile görmediğim klasiklerden biriydi Oblomov. Kitap bitince üzerimden bir yük kalkmış gibi hissettim açıkçası. Diğer klasiklere kıyasla okurken hiç yorulmadım, bana kalırsa çok yoğun bir dili yoktu ve gayet akıcı ilerledi kitap. Oblomov'a kızıp kendi kendimi yediğim kısımlar hariç tabii
Nedir bu Oblomovluk dediğinizi duyar gibiyim. Oblomovluk, diğer bir deyişle bilinçli tembellik, sürekli düşünüp, plan yapıp bir türlü harekete geçmemek ve devamlı bir uyuşukluk hâlidir. Mesela ana karakterimiz İlya İlyiç (Oblomov) sürekli düşünür, her şeyi en ince detayına kadar hesaplar, hayaller kurar keyiflenir ama uygulama kısmına gelince hiçbir atak göremezsiniz Kendisi soylu bir ailenin tek çocuğudur ve el üstünde büyütülmüştür. Küçükken hiçbir sorumluluk almasına izin verilmemiş, her şey yardımcıları tarafından yapılmış, İlya İlyiç'imiz de Oblomovka'sında kötülüklerden uzak, kin nefret nedir bilmeksizin büyümüştür. Aslında üzerindeki bu uyuşukluğu ona çok görmememiz gerekir çünkü ondaki bu hâl yetiştirilme tarzından, çocukluğundan gelmektedir. Kitap boyunca karakterimizin oblomovluğu yüzünden başına gelenleri okuyup hayatının bazı ilklerine şahit olacağız. Kimi zaman hareketsizliği yüzünden ona kızsak da o saflığı, merhameti, temiz kalbiyle hep içimizi ısıtıyor olacak.
Benim için bir kitaptan fazlasıydı Oblomov. Gerek karakteri gerek hayatı ile aklımın bir köşesinde daima kalacak. Tembellik yapmaya başlarsam, sorumluluklarımı aksatırsam, kendimi yetersiz hissedersem; hatırımda kalan onun o yarı uykulu yarı pişman yüzü silkelenmeme sebep olacak ve kendini topla, oblomovluk yok diye seslenecek bana. Pandemi döneminde
