Aslında çok yalnız biri, rahatsız edici ölçüde yalnız, sıkıntılı ve sağlıksız düşüncelerden mustarip. Bu düşüncelerin onu geri dönüşü olmayacak bir şekilde eyleme geçirebileceği yönündeki dile getirilmez korku.
Hayatım bitmek bilmeyen, devam edip duran korkunç bir kabus gibi ve ben bir türlü uyanamıyorum. Yani asla, ne kadar beklersem bekleyeyim bir daha asla uyanamayacağım. İnsan bir yerden sonra, Tanrı aşkına, en azından sonunda ölüp kurtulacağım diye düşünmeye başlıyor. Hatta bunu diliyor bile. Özür dilerim.
Ama bazen bana öyle geliyor ki, gerçekte kendi hayatımı yönlendirecek fazla gücüm yoktu. Demek istediğim, kendime hiçlikten yeni bir kişilik yaratamazdım.
Olanlar başıma geliverdi işte.