Betül
@hevesmikaldi
düzenli okuma alışkanlığı edinmek gibi bir hayalim var...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gitgide büyüyen bir karamsarlık vardı içimde, olanca gücüyle yüreğime çöken bir ağırlık. Kalp krizi mi geçirecektim ne?
Yok, sadece hayatın farkına varıyordum bir kez daha.
Polisiye okumayı sevdiğim için kütüphanede gezerken rastgele gördükten sonra arka kapağını okuyup ödünç aldığım kitaptır. Yazarı daha önce okumadığım için beklentim yoktu. Okuduktan sonra şunları söyleyebilirim ki kitap akıcı; evet sıkılmadan bitirebilir, olayın sonucuna ulaşmak isteyebilirsiniz. Sonunu böyle tahmin etmiş miydim, yani katili tespit etmiş miydim?
Hayır.
Yalnız şunu söyleyebilirim ki BENCE kitabın başında çok erken verilen bilgiler vardı, bölüm bölüm farklı kişiler anlatıldı/tanıtıldı vs. Bu da aslında ileriye dönük tahmini kolaylaştırdı ne kadar farklı şüphelilerde(Mert'in aşk ve nefret cinayetleri işlemiş olduğuna inanmak gibi) yoğunlaşsak da olayın bu işe(eser kaçakçılığı) bağlanacağı belliydi.
Ve beni en çok rahatsız eden şey ise rastlantılardı, elbetteki emniyet çalışanlarına yardımcı olacak olaylar yaşanacaktı ama şahsımca fazla buldum mesela başkomiser Fatih'in neredeyse yoluna hiç taş konulmadı. Herkesi tanıyor, ülkenin birçok yerinden iletişimde olduğu insanlar çıkıyordu:) Biraz zorlansın çıkmaza girsin isterdim cesur polisimizin...
Konu ve içerik hakkında söylemek istediklerim bunlardı. Bunun yanında bir şeyden daha bahsetmek istiyorum. Kitapta paragraf geçişlerinde bazı karmaşalar hissettim. Zamansal atlamalar veya karakterler arası geçişlerin aynı paragraf içinde verildiği bölümler vardı. Bu sayfa düzeniyle mi alakalıydı bilemiyorum ama cümlenin sonunu getirene kadar bu sebeple kafa karışıklığı yaşadığım anlar oldu.
Kitap bittikten sonra aklıma takılan soru da şu oldu? Neden "Buz Yürekler"...
Okumak isteyenlere iyi okumalar, polisiye sevenlerin seveceği bir kitap olacaktır.
Yazarın diğer polise kitapları kadar beğendiğimi söyleyemem. Bunun nedeni bana çok uzatılmış gelmesiydi, gazeteci Adnan'ın iç monologlarını sayfa sayfa okumak beni sıktı açıkcası. Her ne kadar bunlar olayın çözümünde bir yol haritası olsa da bana fazla geldi.
Bu yönünün dışında kitap sürükleyiciydi. Doğan gerçekten öldü mü? Binbaşı denilen adam kim? diye ben de kafa yormaya devam ediyordum okurken.
Kitapta ideolojik düşünceler var tabii bu hoşuma giden bir şey değil aslında fakat Ahmet Ümit burada iki farklı görüşe sahip insanı da gayet iyi betimlemiş bizlere hatta inanç açısından sunulan zıtlık da beni etkiledi...Bir cana kıyması sebebiyle kendini cezalandıran Resul, son derece Allah'a yönelmiş bir karakterdi. Onunla tanışan Adnan her ne kadar inançlı olmasa da aralarında geçen sohbet beni çok etkimişti. Kitap içinde yer bulan bu ikilikler yazarın kitaplarında görmeyi en sevdiğim şey, bu konuda çok başarılı olduğunu düşünüyorum.
Kitabın sonuç bölümü için söyleyebileceğim şeyler ise çok fazla karakter vardı, türlü türlü insanlardan şüphelendim açıkçası fakat düşündüğüm gibi olmadı, yine her şey son 30-40 sayfada yeniden kurgulandı ve bitti. Ters köşe bir son oldu bu da benim "bu kitabı iyi ki okudum" demek için yeterli bir sebep.
Okumayı düşünen herkese keyifli okumalar şimdiden:)
