hacer
@hhacerce
lisans
40 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
King'in okuduğum üçüncü romanı oldu ve her kitabında "Bu konular bu adamın aklına nasıl geliyor yahu?" dedirtmeyi başarıyor bana. Sadist, geçirdiği bir kaza sonrası kendini ruh hastası bir kadının evinde bulan bir yazarı konu ediyor. Açıkçası kitaba ilk başladığımda "En fazla ne olabilir ki? Kitabın konusu başından belli" demiş ve sıkılmıştım. Ancak kitap ilerledikçe gelişen olay örgüsü, insanı kitabın içine çekiyor. Yazarın, başına böyle bir olay gelmiş kişinin psikolojik durumunun nasıl olacağını detaylıca araştırdığı ve başarılı bir şekilde okura duyguyu geçirdiği kesin. Bir yerden sonra kendinizi Paul Sheldon'un yerine koymuş olarak buluyorsunuz. Mantık hatasının olmayışı insana daha çok zevk veriyor.. Benim için en önemli ve vurucu kısmı ise sonu oldu. Finalinde sadece bir detay hoşuma gitmese de bu şekilde bile benim için tatmin edici bir sondu. Finaliyle olsun, anlatımıyla olsun kurgusuyla olsun tam bir King romanı!
Reklam
Kitabı okumaya başlamadan önce kitabın tek bir hikayeden oluştuğunu düşünüyordum. Kitap bir nörolog olan Oliver Sacks’ ın farklı hastalarını incelediği bölümlerden oluşuyor. Yazar bilimsel bir kitabı, aslında bu tür hastalara sadece bilimsel yaklaşılmaması gerektiğini de anlatarak kaleme almış. Bahsedilen tıbbi terimler, bu alanı bilmeyenler için bazen okumayı zorlaştırabilir. Ancak hiç bilmediğim hastalıkları, hastaların hikayelerini öğrenmek, farklı bakış açıları edinmemi sağladı. Nörolojik hastalıkların yanı sıra psikolojiye de ilgisi/merakı olanlar için okunması gereken bir kitap.
Sabahattin Ali o dönemin Türkiye’sini detaylı anlatımıyla aktarmış. Öykülerinde genel olarak anadolunun yaşamını, sorunlarını, yozlaşmalarını ele almış. Neredeyse hepsinin insanın içine dokunan bir tarafı vardı. Aralarından en beğendiğim öykü “Ayran” oldu. O öyküdeki çocuğun dramını yoğun bir şekilde hissettim.
Öncelikle kitabı ilk okumaya başladığımda aklıma sürekli şeker portakalı geldi. İkisinin de ana kahramanının küçük ve yaşına göre zeki birer çocuk olmalarından kaynaklı olabilir. Yazarın detaylı anlatımıyla, kitabı Maycomb kasabasını gözümde canlandırarak, o zamanların havasına girerek okudum. Kitabın havası beni içine o kadar çekti ki sanki her gün okuyacağım, sürekli devam eden bir hikayeymiş gibi geldi ve bitmesini istemedim. Ayrıca üç küçük çocuğun masum diyalog ve düşünceleri, oyunları çocukluk çağını, tekrar çocuk olmak istememizi sağlayacak şekilde anlatılmış. Benim okurken en etkilendiğim şey çocukların babasıyla olan ilişkileriydi. Çocuklarına olan güveni, onlara hayatı öğretme tarzı, çocukların sorularını yanıtsız bırakmaması ve birer yetişkinlermiş gibi onların anlayabileceği şekilde her şeyi açıklamaya çalışması bence ebeveynler için çok iyi bir örnekti. Sürekli çocukların babalarıyla diyaloglarını okumak istedim. Ayrıca o dönemdeki siyahiler üzerindeki önyargıları, soluksuz okuduğum mahkemedeki duruşma bölümlerinde çok daha iyi anladım. Siyahilerin suçlu bulunduğu davalarda genellikle jürinin bu kararı iki üç dakikada verdiği gerçeği ilk başta beni çok şaşırttı. Son olarak son bölümlerde babanın, çocuklarına öğrettiği şeylerden vazgeçmeyerek oğlunun yaptığı şey için dava açılmasını isteyecek kadar ilkelerine bağlı olması da etkileyiciydi.
“Bay Tate haklıydı.”
“Bu bülbülü öldürmek gibi bir şey olurdu, öyle değil mi?”
Kitap kısa film gibi gözlerimin önünden geçti. Yaşlı adamın hayatının uç noktalarını, bir anda mutlu hayatından tamamen zıttı olan hayatına geçişini konu alıyor.
Spoiler
Yaşlı Adam’ın aniden sahip olduğu farkındalığı, sahip olduğu her şeyden soğuyup uzaklaşmasını ve bunların en başında bedenine vuran fiziksel etkilerini okura da yaşatarak anlatmış. Diğer bazı kitapları gibi kısa ve etkiliydi. Sorguladığım şey ailesindeki iletişimsizliğin nasıl bunca yıl fark edilmeyip mutlu(?) bir şekilde yaşadıklarıydı. Bir yandan hayatını ailesine adamış bir adama üzülürken diğer taraftan da bu adam ailesine sadece para getirip çok az iletişim kurarak önceki hayatında nasıl mutluydu yahu dedim. Sanırım herkes gibi onun da son bir damlaya ihtiyacı varmış.
Reklam