7/10
2026 196. kitabı
Yazarımız salgın dönemini, başlangıcından bitişine kadar bol laf sokuşlu bir şekilde anlatıyor. Daha esprili bir kitap olacağını düşünmüştüm, ama aksine oldukça ciddiydi. Yapılan hatalar, saçmalıklar, garip teoriler, yurt içinde ve yurt dışında yaşananlar, tarihten örnekler... Kısacık kitapta o kadar çok şeyden bahsediliyor ki açıkçası insanı biraz yoruyor. Yine de üzerinden onca zaman geçtikten sonra, dönüp o günlere bakmak ve üzerine sağduyulu bir şekilde düşünmek için iyi bir fırsat sunuyor.
Puan vermedi
KIZIL GECE 2 / Duru Mavi
"Neden güçlü olmak hep biz kadınlara düşüyor?"
Merhabaaalar, Kızıl Gece serisiyle tanışmam geç oldu ama güç olmasın diyerek bir çırpıda iki kitabı da okudum. Oldukça keyifli bir seriydi, ben yazarın kalemini çok sevdiğim için seriye karşı çok ılımlıydım. Aksiyonu çok, düşmanlar zaten cuma günleri cami önünde hayır toplayan teyzeler gibi her yerden oluk oluk geliyor. Yani kitabı okurken sıkılmaya hiç vaktiniz olmayacak. Bu arada serinin ikinci kitabı bu arkadaşlar yanlış hatırlamıyorsam üçüncü kitabı da gelecek.
Türk yazarlarımızdan böyle fantastik evrenler okumak müthiş üstü müthiş. Bu cümle biraz devrik olmuş olabilir ama yazarımızın kurduğu evren hiç devrik değil, okuyucuyu içine çeken bir fantastik dünya. Ben özellikle fantastik kurgularda, evrenin tadını çıkarmayı seviyorum. Yazar karakterlere odaklandığı kadar evreni de bize aktarmış.
Canım Rozelin, bu kız başını kuma gömmeli bence yoksa başına gelecekler asla bitmeyecek. Annesi bir an önce torun istiyorum demiş gibi kız bir anda habersiz hamile oldu. İlk kitapta bunları görmüştük. Bu kitapta beni şaşırtan şey yine kızın hiç bilmediği bir evrende bir sürü düşmanının olması. Hamileler strese girmemeli derler ya işte Rozelin için dememişler sanırım. Ne alaka nasıl hamile kaldı derseniz o kısmı ilk kitapta işledik, oraya gönderiyorum sizi. Çünkü bu kitapta bebek her an gelebilir belki de gelmiştir.
Biran, erkek karakterimiz. Kafası karışık bir karakter bence tabi ona da hak veriyorum lakin bu evrende yaşıyorsun sen yani şaşırmaman lazım be adam. Biran’ı sevdiğim kadar Timur’u sevmedim. Bu adama karşı biraz mesafeliyim arkadaşlar. Çok içten pazarlıklı geliyor bana.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Âcizâne bir incelemeTasavvuf
Nerden başlayayım bilmiyorum ama şunu biliyorum ki bu kitap bambaşka, okurken sizi kendinizle baş başa bırakan ve bazi yerlerde ağlatan türden,kitapta yazar nefsin konuşmasıyla anlatıyor tüm olanları yani sanki nefsinizle sizi Aziz Mahmud Hüdayi Hazretleri vesilesiyle baş başa bırakıyor. Vakit buldukça özellikle de sabah erken saatlerde okudum ve okurken şunu hissettim. Biz yaşıyoruz ama bizimle birlikte nefsimizde yaşıyor ve daima bize şerri telkin ediyor. Hani muhtaç birini görüyorsun ve içinden yardim etmek geliyor işte o esnada" boşver belki de muhtaç değil kendini acındırmak için böyle yapıyor" diye bi ses geliyor, işte o nefsin, namaza durunca aklına bin türlü şeyi getiren de nefsin, hangisini sayayım, saymakla bitmez. Ama ne diyor nefs" Mahmud benimle olan cengini kazandı, o benimleyken bensiz oldu" sahi nefs her daim bizimle mi? Hiç mi hayra sürüklemez bizleri? Ama şunu biliyorum ki nefsine boyun eğdiren Rabbine daha da yaklaşıyor tıpkı Hüdayi Hazretleri gibi.
O vakit selam olsun nefsiyle olan cengi kazanana.
Selam olsun nefsine boyun eğdirene.
Selam olsun nefsi bilipte en azindan onunla mücadele edene.
Vesselam...
Lana, sen benim bebeğimsin.
O sonu en çok sen hak ettin.
Soluksuz ve dehşet bir merakla okudum. Her bölüm bittiğinde "Bir bölüm daha." diyerek kendimi durduramadım.
İntikamı hiçbir zaman doğru gösteren bir hikâye değildi. Ama Lana'nın acısını, öfkesini ve yaşadıklarını öyle iyi hissettirdi ki onu anlamamak mümkün değildi.
2026'nın favorileri arasına girmeyi sonuna kadar hak etti. Tek üzüldüğüm şey bu hikâyenin bitmiş olması. Biraz daha uzun olsaydı hiç sıkılmadan okumaya devam ederdim.
Seni özleyeceğim, Lana.
Vicdan. Kiminde hiç olmayan, kiminde bedene sığmayan. Ne kadar zaman geçerse geçsin insan başka bir insana nasıl davranılır öğrenemeyecek. Ve çocuklar, söz konusu olduğunda mantık aranmayan. Kalemine sağlık üstad…
Bu kitabı ilk defa okudum ama biliyorum ki hayatım boyunca dönüp dönüp tekrar okuyacağım Beş yaşındaki Zeze o kadar olgun ve anlayışlı bir çocuk ki minik ruhu kalbime derinden dokundu
Şeker Portakalı yoksul bir ailenin oğlu Zeze’nin hikayesini anlatıyor. Ailesi taşındığında kardeşleri büyük ağaçları kapıyor, Zeze’ye ise minik bir şeker portakalı fidanı kalıyor Zeze bu fidana Minguinho adını verip onu hayal dünyasında en yakın arkadaşı yapıyor. Mahallede haylazlık yaparken Portekizli ile tanışıyor. İlk başta nefret etse de zamanla onu öz babasının yerine koymaya başlıyor
Zeze sırf fark edilmek ve sevilmek için okumayı kendi kendine öğreniyor. Ama ailesi sevinmek yerine ondan kurtulmak için onu küçük yaşta okula gönderiyor. Zeze kötü bir çocuk değil aslında. Yaptığı her yaramazlık “Beni görün beni sevin” deme şekli Ama büyükler bunu anlamayıp onu hep dövüyor. Noel sabahı babasını üzdüğünü anlayıp sokaklarda ayakkabı boyayarak kazandığı parayla ona sigara aldığı sahne içimi parçaladı. Ailesi onun bu minik kalbini hiç görmüyor maalesef.
Öz ailesinde sığınacak yer bulamayan Zeze aradığı o saf sevgiyi Portekizli’de buluyor. Ona “Beni evlatlık al vermezlerse para karşılığı satın al” diye yalvarması kalbimi paramparça etti İşte bu yüzden Portekizli’nin ani ölümü ve fidanın kesileceğini öğrenmesi Zeze’nin dünyasını başına yıkıyor. Günlerce yataklara düşüp hastalanması aslında onun çocukluğunun bitişiydi. Zeze bu acı kayıpla yüzleşerek hayal dünyasından çıkıyor ve erkenden büyümek zorunda kalıyor.
Şeker Portakalı bir çocuğun ruhuna inen darbelerin onun masumiyetini nasıl öldürdüğünü gösteren harika bir kitap. Gerçekten de büyümek kalbin sökülmesi gibi bir şeymiş
