"Hey benim koca kafam.
Tadlar ağzımın içindedir;
Duramaz.
Sesler kulaklarımın derinliğindedir,
Uçamaz.
Kelimeler dilimin ucundadır;
Kalamaz...
Aşklar içimde,
insanlar yanımdadır.
Hiçbiri uzaklaşmaz.
Demir gibiyim onlarla.
Yok etmek isteyen yıkamaz.
Bak yüküme, bak sözüme,
Dünya kaçtı gözüme,
Çıkamaz. " Özdemir Asaf
"Önce Kelime vardı," diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil.Kelimeden önce de Yalnızlık vardı. Ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnızlık. Kelimenin bittiği yerde başladı ;Kelime söylenmeden önce başladı.Kelimeler,Yalnızlığı unutturdu ve Yalnızlık,Kelime ile birlikte yaşadı insanın içinde. Kelimeler, Yalnızlığı anlattı ve Yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. Yalnız Kelimeler acıyı dindirdi ve Kelimeler insanın aklına geldikçe, Yalnızlık büyüdü dayanılmaz oldu