Gökçe⋆˚꩜｡
@highinfidelity
İşte aşk bu yüzden tehlikeliydi. Aşk dünyayı bir bahçeye dönüştürürdü, öyle baştan çıkarıcıydı ki gül yapraklarının duygular kadar kısa ömürlü olduğunu, en nihayetinde solup öleceklerini ve geriye dikenlerinden başka bir şey kalmayacağım unutmak kolaylaşıyordu.
Reklam
Kitaba başlarken genel olarak çok yüksek bir beklentim yoktu. Okuma sebebim de 
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan
Once Upon A Broken Heart serisinden önce okunması gerektiği söylenmesiydi. O seriyi uzun zamandır oldukça merak ediyordum. Belki de ondan önce hemen okuyayım da bitsin kafasında okuduğum için beklentimi aştı diyebilirim. Okumaya başlamadan önce büyü, sihir falan denince daha minnoş bir şey okurum sanmıştım. Kapağıyla birleşince kitap baya öyle bir vibe veriyor çünkü. Ama asla öyle değildi de. Hatta bazı olaylarda kitabı okurken gerçekten daraldım. Özellikle Caraval’ın o sürekli gerçek mi değil mi düşüncesi beni paranoyak etti.
Bu kitabı sevmemin bir diğer sebebi de sanırım aşırı nefret ettiğim bir karakter olmamasıydı. İncelemelerimi az çok okuduysanız belki fark etmişsinizdir bir karakterden ciddi anlamda nefret edersem o kitap benim için işkenceye dönüşüyor maalesef... İstemeden bütün odağım o karaktere kayıyor, bana her hareketi batıyor ve kitapta sevdiğim şeyleri bile görmezden geliyorum. Bu kitapta öyle olmadı. Her karakterin sinir bozucu ya da problemli tarafları vardı ama hikâyeye hizmet ediyordu ve o yüzden çok batmadı bana.
Legend tam anlamıyla manyağın teki zaten sdjsjfdj ama kitabın atmosferini taşıyan karakterlerden biri. Tella aşırı uçarı, Scarlett de aklı başında olan kız kardeş. Bütün bu özelliklerini hikâyeye hizmet ediyor dediğim gibi o yüzden olmalıydı. Scarlett ve Julian’ı okumayı da baya sevdim ben. Scarlett’e bir yandan gerçekten üzülüyorum çünkü kızın yaşadığı şeylerden sonra terapi şart oldu artık. Ama aynı zamanda başından sonuna kadar hedefinden kolay kolay sapmayan bir karakterdi ve bence güzel bir karakter gelişimi gösterdi.
Başta bazı betimlemeler için ne alaka dediğim oldu ama sonra kitabın atmosferine alışınca onların evrene çok uyduğunu düşünmeye başladım. Bir noktadan
Kendimi kandırılmış hissediyorum: Sevilmiyordum ama bütün belirtiler sevildiğimi söylüyordu. Annem hayatını benim için feda etmişti. Talep etmediğim bir fedakârlık.
