Hilal Erdoğan
@hilalerdgn
Okudukça güzelleşir dünya...
Öğrenci
Kastamonu üniversitesi
İstanbul, 18 Haziran 1998
45 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
Şimdi ben bu kitabı neden okudum? Bana ne kattı? Anlatılmak istenen mesaj gerçekten anlamlı bir mesaj mıydı? Gerek var mıydı? Bu kitap neden bu kadar biliniyor ve okunması öneriliyor? Yazım dili neden bu kadar bozuktu? gibi soruların kafamda oluşmasına sebep olan bir kitaptı benim için...
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
Reklam
“Rahmetli babamı andıkları vakit, “Nur içinde yatsın.” veyahut “Toprağı bol olsun.” demezlerdi. Çünkü, babam denizde boğulmuştu.”
Deniz kenarında büyümemiş, günlerinin çoğunu toprakta geçirmiş biri olarak farklı bir yönden bakabilmekti bu kitabı okumak sanki. Eğer deniz kenarında bir evim olsaydı, denizde geçirseydim zamanımın çoğunu ne olurdu?
İşte Mahmut o deniz kenarındaki gözdü benim için Oradaki yaşamı görmemi sağladı. Denizdeki zor yaşam koşullarını, ailesinin denizci olmasını istememesine karşı ısrarla vazgeçmeyerek gidişi, sonra ise toprakta o denizi bulamayışı ve denize geri dönüşü. Mahmut’un denize olan sevgisi gibi bizim de vazgeçemediğimiz, sımsıkı sarıldığımız neyimiz var hayatta?
Mahmut gibi tüm gönlümüzce sevdiğimiz şeylerin peşinden koşabilmek onları yakalayabilmek ve kim ne derse desin sevdiğimiz, içinde kendimizi bulduğumuz işleri yapabilmek dileği ile... Aganta Burina Burinata...
BİZİM KIRIK KANADIMIZ NE?
Bir solukta okunabilecek, akıcı, kısa çok da anlamlı bir kitaptı benim için...
Açıkçası sonuna kadar tek kanatlı kuş nerden çıkacak diye bekledim. Yazar vermek istediği mesajı Tek Kanatlı Bir Kuş olarak betimlemiş bize...
Bir tren yolculuğu ile başlayan roman, köye atanan Posta müdürü ile eşinin kasabaya bir türlü giremeyişini konu ediniyor. Kasabanın girişinde bir ceviz ağacının altına yerleştiklerinde benzer niyetle gelen birkaç insan ile geçen olaylar ile de son buluyor.
Hepsinin istediği arzusu o kasabaya girmek, ama kanatlarının biri kırık... O kanat da “korku” aslında. Nasıl bir kuş kanadı kırık iken uçamaz ise; insanın da korku kanadı kırık ise bir türlü varamıyor gideceği yere...
MUHTEŞEM BİR KURGU
İhsan Oktay Anar’ın okuduğum 2. kitabı Puslu Kıtalar Atlas’ı. Yazarın kendine has öyle farklı bir üslubu var ki size 100 kitap verilse ve hangisi İhsan Oktay Anar’a ait sorusu sorulsa tahmin etmeniz zor olmayacaktır. Ve bu kitabında özellikle kurgunun gerçekten muhteşem düşünüldüğüne inanıyorum.
Kitapta farklı taraflardan olayı anlatarak hepsini ortak bir noktada buluşturuyor yazar. Tam bu olay şimdi nereden çıktı diye düşünürken aslında hepsini bir noktaya bağlamış.
Olaylar gerçek ile gerçeküstü karışık halde yazılmış, felsefi düşüncenin de yer aldığı bir kitap olarak sunulmuş.
Fakat ne yalan söyleyeyim bu kadar güzel bir kurgunun sonunun böyle bitmesini beklemezdim. Çünkü kitabın sonuna kadar acaba nereye bağlayacak yazar diye düşüncelere dalıyorsunuz. Sanırım bu düşünceden dolayı beklentiniz de yüksek oluyor.
Güzel,keyifle okuduğum bir kitaptı. Bir dahaki İhsan Oktay Anar kitabında görüşmek dileğiyle...
KORKU İÇİNDE YAŞAYAN ASLA HÜR DEĞİLDİR.
Ah o korku, korkularımız... İçimizi yiyip bitiren düşündükçe daha da bizi çıkmaza sokan, çözüm yolunu bilsek dahi başımıza gelecek şeylerden yine korkutan korku. Sizi pişmanlığa götüren sonra sonucundan korkutan korkularımız.
Stefan Zweig’de işte bu korkudan bahsediyor kitabında... Bir kadının eşini aldatması sonucunda eşinin bunu öğrenmesinin korkusuyla yüzleşiyor. Normal yaşamına, düşüncelerine dönmek istese de dönemiyor artık. Korku onun hayatında engel olarak çıkıyor karşısına. Yaptığı hatadan dolayı elindeki mutluluğu da kaybediyor ve artık pişmanlığı da fayda etmiyor. Hayatında yaptığı ve mutlu olduğu şeyleri yaparken bile korku onun peşini bırakmıyor evden dahi dışarı çıkamaz hale geliyor. Kitabı okuduktan sonra hayatınızda yaşadığınız korkuları düşünüyorsunuz aslında.
İçinizdeki o iğrenç korkuyu hiçbir zaman yaşamamanız dileğiyle...
Reklam