Yine Stefan Zweig ve yine bir solukta okunan bir kitap.
Ceza denen şeyin aslında vicdanı özgür bırakmak olduğu daha güzel nasıl anlatılabilirdi
acaba. İç ses, en ağır cezadan bile daha ağır, üstelik de insanı bilmem kaç kere ağırlaştırılmış müebbete mahkum edermiş.
Tabii ya, bir suç saklandığı sürece suçluya hörgüçtür. İnsan kalemini kendi kırmaya görsün. Ah o iç ses yok mu o iç seeees. Ah o vicdan muhakemesinin soğuk duvarlarına sırtını yaslamak. Mânâda ağır bütün duygular şahitlik yaparlar dava günü. Ah insan bir kere kendi içine düşmeye görsün...
İtiraf en yakın beraattir.