...hepsinden önce, hayat insanın kendine güveni olmasını gerektiriyordu. Kendimize güvenimiz olmazsa beşikteki bebekler gibi oluruz. Ölçülemeyen, ama pek değerli olan bu niteliği el çabukluğuyla nasıl oluşturabiliriz? Başkalarının bizden daha aşağıda olduğunu düşünerek.
Reklam
Ben hayaller kurarken öfke kalemimi eline geçirmişti. Ama burada öfkenin ne işi vardı? İlgi, akıl karışıklığı, eğlence, can sıkıntısı - sabah boyunca birbirinin peşi sıra gelen bütün bu duyguları izleyip adlarını söyleyebilirdim. O kara yılan öfke de onların arasına mı gizlenmişti?
Çok düşündürücü ve etkileyici bir roman. İnsanların uzayda başka gezegenleri keşfetmeleriyle -sonunda- "insan" kavramından çok uzak, canlı olup olmadığı konusunda bile fikir birliğine varılamamış bir "okyanus" ile karşılaşıyoruz bu nadide bilim kurgu eserinde. İnsanlar yüz yıl boyunca bu -bulunduğu gezegenin neredeyse tamamını kaplayan - maddeyi bilimsel-dinsel her açıdan incelemiş ama hala sırrını çözmeye yaklaşamamış. Kitapta bu okyanusun insanlarla - bilinçli hareket ettiği kabul edilecek olursa - etkileşimini görüyoruz. Kitap; canlı nedir, bilinçaltımızda olanlardan sorumlu tutulabilir miyiz, insanlar gerçekte ne arayışında gibi soruları kurgunun içinde çok güzel eritilmiş bir şekilde soruyor. Felsefi soruların güzelliğinin yanı sıra bilinmezliğin gizemli ve korkutucu atmosferi de çok iyi hissettirilmiş. İncelemede aşırı basitleştirmiş oldum ama ince olmasına rağmen dopdolu bir kitap, okunmalı.
Birlikte televizyon izliyor, çay içiyor, pötibörleri çaya bandırıyoruz. İzlediğimiz yarışmanın sunucusu sanki bizden biri gibi krediyle aldığımız 2+1 dairemize konuk oluyor. Sonra yarışmacılar, sonra da izleyiciler. Derken kalabalıklaşıyor ortam. İçerisi çok sıcak oldu diyor ve pencereleri açıyoruz.
Reklam