Okuması kolay, hafif bir kitaptı. Allomansi ve teknoloji birleşiminden doğacak bir hikayeye karşı daha çok beklentim vardı, bunu bir kenara bırakırsak ortalama güzellikte bir fantastik kitap olduğunu düşünüyorum.
Bence kitabın en kötü yanı olay örgüsünde bir "çatışma" olmamasıydı. Okumaya devam etmemi sağlayan şey olayın nasıl ilerleyeceği merakı değil, karakterler arasındaki etkileşimdi. Olayı ve ana kötü karakter Miles'ı pek umursayamadım, karakterler büyük bir amaç taşımaktansa sırası gelenle savaşıyor gibiydi. Miles'ın kendi kurallarını ve adalet duygusunu takip ederek bir "kanun alaşımı" oluşturması konsepti güzeldi, ama -kötülüğün kaynağı şehirdir, asillerdir sözü de dahil olmak üzere- çok yüzeysel işlendiğini düşünüyorum. Aksiyon sahneleri azaltılarak olayın içeriğine daha çok ağırlık verilebilirdi.
İyi yanlara gelirsek bahsettiğim gibi karakterlerin diyalogları, kişilikleri bağ kurmayı kolaylaştırıyordu. Özellikle Wayne'in hırsızlık gibi çeşitli konulardaki anlayışı, Wax'ın Harmony ile olan konuşması çok iyiydi. Harmony -Sazed- hangi amaçla hareket ediyor, neler yapıyor görmek çok ilginç. Cosmere'de tanrısal güçlerin insanlar tarafından kullanılıyor olması da düşündürücü sonuçlara yol açıyor, mesela "Tanrı" kötü olayları gerçekten göz ardı etmiyor, kendi kuralları dahilinde yapabildiği şekilde kötülükle savaşması için Wax gibileri gönderiyor :) İşin iç yüzünü bilmek, Wax'ın tanrı olarak düşündüğü Sazed'i tanıyor olmak, biri tanrısal biri sadece insan iki kişinin birlikte çabaladığını fark etmek... Hislerimi tam açıklayamıyorum, ama kitap bu yönüyle de beni etkiledi. Cosmere hikayesinin meyvelerini alıyor gibi hissettim.
Sonuç olarak, kitap fena değildi. Scadrial ya da Sanderson özlendiğinde okunabilir.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu kitabın seri bittikten sonra okunmasını tavsiye ederim. İlk kitapta tanıştığımız "bilge rehber" Moiraine'in gençliğini, Kule'de Kabul Edilmiş olarak geçirdiği günleri ve bir Kule sakininin sıradan sorunlarından Yenidendoğan Ejder'i bulmak ve Karanlık ile savaşmak görevine doğru adım adım nasıl ilerlediğini görüyoruz. Elaida, Sheriam gibi tanıdık yüzleri ve Kule'nin önceki dönemini görmek de güzeldi.
Moiraine ve en iyi arkadaşı Siuan'ın çocukça umutlarının, bakış açılarının yıkılması ve Kara Ajah ile karşı karşıya olduklarını anlayıp vazgeçmeden yola devam etmeleri onlara duyduğum anlayışı ve takdiri arttırdı.
Lan kısımları ise biraz durağandı. Genç Lan ile tanıdığımız Lan arasında çok da fark yok, aklı görev düşüncesiyle dolu. Ama gördüklerinden, özellikle Aes Sedailerin davranışlarından şaşkınlık duymama yeteneğini henüz kazanmamış.
Lan ve Moiraine gerçekten işin başındayken tanışmışlar, emeklerinin sonuç verdiğini ve Yenidendoğan Ejder'i doğru kişilerin bulduğunu bilmek kitabı gülümseyerek bitirmemi sağladı...
"Serinkanlı birisin, Aes Sedai," dedi Lan, ifadesiz bir sesle.
"Olmam gerektiği kadar serinkanlı, " dedi Moiraine ona. Diryk'ün çığlığı kulaklarında çınlıyordu. Iselle'in gittikçe küçülen yüzü gözlerinin önündeydi. Şal sınavında olduğu gibi, sükuneti yalnızca görüntüden ibaretti, ama ona sıkı sıkı tutundu. Kendini bir anlığına bırakacak olsa dizlerinin üzerine çöküp ağlamaya başlardı. Istırapla ulurdu.
