Eksikliklerimi isimlendiremiyordum. Ne beklediğimi ya da ne aradığımı bilemeyişimin sebebi buydu. Bazen çok hareketliydim. Bu aslında aramak demekti. Dinginleştiğim, sabitlendiğim zamanlarda ise bekleme pozisyonu alıyordum. Ama sanırım en kötüsü beklemekti. Ne beklediğini bilmeden beklemek. Hayat akıp giderken boşa aktığını bilmek, ama bir şey yapamamak. Bir işaret gelene kadar öylece durmak.