lilitu
@hubiscuset
her şey tam ve bir şey hep eksik.
34 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Japon edebiyatı estetiğini, yazı dilini, o karanlık ve depresif havasını hep beğenmişimdir. Bu kitabı okurken rahatsız edici olacağını düşünerek başlamadım, o yüzden norobu ve içinde bulunduğu çetenin eylemleri ve hayata karşı nihilist duruşu beni inanılmaz şaşırttı. Hala 13 yaşlarındaki bu çocukların, otoriteye karşı gelmek için, bozulmuş bir ideolojiye tutunarak şiddete başvurmaları kanımı donduruyor. Ama savaştan yeni çıkmış bu ortamda büyümeleri, şiddeti benimsemiş olmaları, başka yol bilmemeleri onları bu konuda bu kadar cesurlaştırmıştır olabilir, inanın bilemiyorum. Ayrıca japon edebiyatı erkek yazarlarının mizojinist bakış açısını görmekten hoşlanmıyorum..fusoku karakteri üzerinden, yaptığı anlatı yüzeysel hissettirdi. Başarılı, güçlü ve kendi işini yapan dul anne anlatısı, burada bilinçli bir olumsuzluk olarak yazılmış. Çocuğuna yaklaşma biçimi çok, karikatürize, ryuji ve noboru'nun baba - oğul ilişkisini pekiştirme çabası da çok hızlı ve geçiştirme. noboru yaşamın bu sıradanlığından rahatsızlık duyuyordu zaten. Annesini görme ve anlama biçimi ise çok rahatsız edici. Nereydeyse fazla "male gaze." Sevdim mi sevmedim mi bilmiyorum. Açıkçası okuyucu sevsin diye yazılmış bir kitap olduğunu da düşünmüyorum. yazarın öfke duyduğu her şeyi kağıda kusması ve okuyanları rahatsız ederek öc alması gibi geldi.
normalde kitap incelemesi yazmıyorum. Bir kitap hakkında uzun uzadıya düşünüp tartışmam için ya o kitabı çok sevmem ya da ondan nefret etmem gerekiyor. Bu kitap maalesef ki ikinci kısımda oldu. Açıkçası az çok konusunu bilerek okudum. Sadece çocuğun yaşının kaç olduğundan pek emin değildim. Yine de 50 küsür yaşında bir adamın 14 yaşında bir çocuğa aşık oluşunu sanatla meşrulaştırmasını okumak, aşırı rahatsız etti... Bütün etik dilemaları ve ahlaki kuralları hiçe sayıp, biz sanatçılar da böyle farklıyız tavrı hoşuma gitmedi. Sapkınca düşüncelerinizi sanatla romantize edip meşrulaştıramazsınız, sanat bunun için değil. Ayrıca kitabın genel yazımını da sevmedim. Yazarla bir bağlantısı var mıdir bilmiyorum ama kitaptan çok fazla oscar wilde esinlenmesi sezdim. Neredeyse oscar wilde çakması diyebilirim ama kötü bir çakma. Bir anda yazarın olayın ortasında anlatmak istediği konuyla ilgili anektodlar girmesi, vermek istediği mesajı inatla kafamıza sokma çabası, çok acemice geldi. Hiç beğenmedim ve açıkçası okurken sıkıldım, aynı zaman da daha en başında hikayenin sonunun nasıl biteceğini çözmüştüm. Beğenmedim. Tavsiye de etmiyorum.
bu, bu sene şimdilik okuduğum en iyi kitaplardan biriydi diyebilirim. bir sanatçının yaratım sürecinin psikolojik ve psikanalitik sebeplerini, buna neyin sebep olduğunu, bilinçötesinde gerçekleşen ve bilincimize yansıyan bir düşünce olduğunu ve yaratım sürecinin tanrılar tarafından neden hoş karşılanmadığını, o kadar güzel, akıcı ve etkileyici bir şekilde anlatıyor ki. sanatla ilgilenen, sanat yapan herkesin okuduğunda anlamlandıracağı çok güzel bir kitaptı. Çok güzeldi. O kadar çok altını çizdim ki buraya alıntı paylaşamadım.
Güzeldi. Ama daha uzun olsaydı ve karakterlerin duygularını ve birbirleriyle olan etkileşimlerini daha fazla görseydik çok daha iyi olurdu gibi hissettim. Kitabın sonundaki olaylar da çok hızlı yaşandı. Her şey çok hızlı gelişti.
Kitabı çok ortalama buldum. İmkansızın şarkısının kısa versiyonu gibiydi. Yine de imkansızın şarkısındaki duyguyu bulamadım. Bahsi geçen şarkılar, murakami kitaplarıyla ilgili en sevdiğim olay. Ama fare'nin de dediği gibi bir romanda neden sürekli cinsellik olmak zorunda. evet olmalı ama bir süre sonra sürekli olması sıkıyor.
