Mutsuz insanların kentte yaşamaları daha iyidir. İnsan kentte yüz yıl yaşar da çoktan öldüğünün ve çürüdüğünün farkında bile olmaz. Bunu kendiliğinden anlayacak zamanı yoktur, hep meşguldür.
Hiç kimse gizli yasa çiğneyicisinden daha katı ahlak bekçiliği yapamaz, çünkü bilir ki herkes onun yaşadığı gibi yaşama olanağına sahip olsa insanlık yok olur.
İnsanları ve olayları görmezden gelmeye alışmalı, insan düşüncelerini asla gözler önünü sermemeli. Düşünceyi bırakmak çok daha iyi olurdu tabii, çünkü düşüncelerimiz bile öldürür.