Bile bile aynı hataların peşinden giden sabırsızlığımdan, hak etmeyenlere gösterdiğim o sınırsız ama sonu hüsran olan cömertliğimden, kendime gelince acımasız ama başkalarına gelince hep alttan alan hoşgörümden…
Değerimi bilmeyenlerin gölgesinde kalmayı seçen o yanımdan, 'bu kez değişecek' diye diye kendimi kandırdığım her bir saniyeden, içimdeki o güçlü insanı görmezden gelip zayıflıklara teslim olan nefsimden...
En çok da, başkalarını mutlu etmeye çalışırken kendi hakkıma girdiğim, kendimi herkesten geriye koyduğum o kırgın günlerimden ötürü
KENDİME ÖFKELİYİM.
Psikoloji ve psikiyatri denilen koca imparatorluklar, aslında tek bir temel üzerine kurulmuştur ve servetlerini tek bir kaynaktan kazanırlar: İnsanın insana çektirdiği o amansız acılardan.
İnsanlığı yatağa düşüren, ruhları kemiren o büyük zıtlıklar zinciridir bu:
İlginin hemen ardındaki o yıkıcı kayıtsızlık,
Ayrılığın bağrında büyüyen o yakıcı özlem,
Ümidin tam kalbine saplanan o derin hayal kırıklığı,
Bekleyişlerin çürüyüp çaresizliğe dönüşmesi,
Zulmün gölgesinde can çekişen adalet,
Ve ruhu ezen o kahredici hüsran...
Unutmayın; ruhu zehirleyen bu yaraların hiçbiri akreplerin ya da yılanların işi değildir. Bunlar, bir insanın, 'canım' dediği bir başka insana reva gördüğü canavarlıklardır.
Dün, Bugün Ve Yarın
Dün anlam arayışımızın sıcaklığıyla kalbimizin vecd ile yüz sürdüğü o sıradan kitabın satırları; göğsümüze inen bir inşirah, fırtınalı denizlerde sığındığımız bir şefkat limanı ve kanayan yaralarımıza merhem gibi geliyorken...
Bugün aklın rasyonalitesinin o soğuk ve donuk merceğinde kaba bir vehim, yavan bir tekrar, tahammülü zor bir karmaşa ve koca bir hüsran gibi duruyor olabilir;
Fakat kim bilir, belki yarın ruhumuzun o vakur sükûnu bizi en müstakim yola revan eder.
Umalım yarınlarımız, anlamsız bir boşluğun hiçliğinde kaybolan kopuk bir kurgu değil; sancılı varoluşumuzda iz bırakan, hatırlamaya değer ve keyifli bir hikâyeye dönüşür.
