“Bazen, hüsranların içimde yapılandığı ve her şeyin zihnimde darmadağınıklaştığı anlarda, ağlamak bana kendimi daha iyi hissettiriyor.”
Sayfa 324
İçindeki hüsran tortusu aşk aleviyle tutuşmuştu sanki, hem yanıyor, hem yakıyor, hem üşütüyordu.
'Hüsran?' Aşk üstüne keder, kor üstüne kömür gibi geldi. Evvela körletti, sonra alevlendirdi.
uzay bükülüyor sonra kütle geliyor? ya da aslinda es zamanlilar
Hüsran tatminden önce gelir, onun önkoşuludur. Kavrayamamak kavramayı önceler,
Hüsran duygumuzla başa çıkmak, bu duyguyu anlamak sadece tatmin olmayı garanti altına almak için değil, gerçeklik algımızı korumak için de zaruridir.
... asıl felaket hüsrandan kaçınmaktır.
... "Hüsrandan kaçınmak," diye devam eder Bion, "fikir ve düşünce yardımıyla deneyimden bir şeyler öğrenmenin yerine alimi mutlaklık varsayımını koyar." Hüsrana katlanamıyorsanız, tatmine ulaşmak için başkalarına bağımlı olmaya ve başkalarının katılımına katlanamıyorsanız, kendinizi zaten her şeye sahip ve her şeyi bilir konumda görmeniz gerekir (bu durumun teolojik biçimi, Tanrı'nın yarattığı canlılara ihtiyaç duyup duymadığı ve duyuyorsa böylesine bir ihtiyaç içindeyken nasıl Tanrı olunabileceği sorunsalıdır). Birey kendi sınırları içinde hüsrana alimi mutlaklıkla, alimi mutlaklık yanılsamasıyla çare bulur (bir yerlerde hüsrandan muaf bir figür olmalıdır ve bu figür de Tanrı' dır; hüsran duyması gerekmeyen biri olduğunu hayal etme ihtiyacı duyarız).
...
Freud ve Bion için tatmin olmanın yolu düşünceden geçer; onlara göre yemeğimizi sindirmeden önce hüsranımızı sindirmemiz gerekir. :)