hyogaki
@hyogaki
gerit gerit renklere boyandın diye
kramplara ikna ettin sen eklemlerini
adın böyle nihal böyle nefiy
sürgün edildin dilber
şimdi burgulara öykün
47 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
annemin çok sevdiği bir dostundan ödünç almıştım bu kitabı okumak için. 30 yılı aşkın arkadaşlar. annem hediye etmiş gençken. belki kitapla alakası yok ama, eskiden kopup gelen bu kitabın içerisindeki her kelime daha bir değerlendi içimde. daha bir dikkat kesildim her satırına. cümleler kitaptan gözlerimle yaldızla kaplanıp ulaştı sanki. aslında başından beri benim için alınıp okunmuş, yıpratılmış ve muhafaza edilmiş hissiyle okudum onları.
yusuf-u züleyha genelde çok bilinen ama pek de bilinmeyen bir hikaye. çok bilinir çünki, hikaye ki dünyalar güzeli bir peygamberin gömleklerinin ilmeklerine sarılıdır. pek bilinmez çünki Mısr'ın siyah incisinin durgun akan derin sularının dalgalanışını anlatır. herkes bilir çünki yusuftur ki iffeti ve sabrı, züleyhadır ki hinliği ve günahı. ve aslında pek bilinmez çünki züleyha yıllarca sahranın kum taneleri kadar çok ve nilin akışı kadar uzun süren her lahzayı gösterişli sarayının avlusunda sayar durur, yusuf mükafatı, sabrla züleyhaya ve nefsine öğretirken.
nazan bekiroğlunun yorumunu okumadan önce, ben de üzerine düşünülmeyen konularda olduğu gibi genel-geçer yargılara sahiptim yusuf-u züleyha hakkında. bir kadın vardı bir de aşkı. yenilgi üstüne yenilgiydi. ne başını ne sonunu ne de nasıl olduğunu gelmemişti aklıma hiç. düşünmemiştim ki, nasıl gelsindi. bu kitabı okumak çok hoş ayrınıtları düşündürttü, farkettirdi bana. pek çok ayrıntı ki, sonunda hepsi birleşip büyük gerçekleri zihnimde ortaya çıkardı. zaman mesela. yusuf'un bekleyişleri. kuyuda, kervanda, pazarda, sarayda, zındanda, ambarda. bu bekleyişlerin ne denli uzun olduğunun idarkine vardım. uzun geçen zamanların olayların seyrini nasıl da dokuduğunu. sabrı nasıl artırıp bir yandan da imanı nasıl pekiştirdiği. öte yandan züleyhanın bekleyişleri. potifarı bekleyişi,
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
timothée'nin oynadığı bir film var : a rainy day in new york . film iyi yahut kötü değildi fakat timothée'nin oynadığı karakter baya bir ilgimi çekmişti. piyano çalabiliyor, birden fazla dil konuşabiliyor - ki bunlardan biri fransızca- ve durmadan bir şeyleri sorguluyordu. karakterin ismi gatsby idi ve ben de birden great gatsby'yi okumam gerektiğini düşündüm. bunu olmamacasına değil olsa ne güzel olurcasına hissettim.
ve okudum.
öncelikle, tek ağızdan yazılan romanlar hep daha çok hoşuma gider. somut bir pencere vardır ortada ve sen olayları hep o gerçekliğin penceresinden izlersin. birçok dünyaya açılır o pencere ama yorulmadan izlersin bütün dünyaları aynı pervazın altında. (bkz. nar ağacı-nazan bekiroğlu)
bu romandaki penceremiz nick carraway. pek öne çıkan bir özelliği olmayan,sıradan bir borsacı(bu da gatsby'e odağı kolaylaştırıyor). nick carraway inanılmaz derecede dürüst ama gerekmedikçe bir şeylere müdahil olmayan biri olarak tanımlanabilir. hatta ancak böyle tanımlanabilir tanımlanacaksa.
daisy ve tom buchanan. evliler. tom tipik bir megaloman. daisy ise cesaretsiz bir zengin kız.....
gatsby ise zavallı bir adam. sessiz, sakin, biricik sevgilisini yıllarca arayıp durmuş, sonunda terkedilip yapayalnız kalmış bir adam. tam buldum dediği anda başından beri elinde var olagelenleri kaybeden bir adam. onca ihtişam ve şatafatın arasında çırılçıplak, sapsade uzanan bir adam. zavallı gatsby.
F. Scott Fitzgerald
F. Scott Fitzgerald
tesadüfi olarak elime geçen kitaplar bana hep biraz mistik hissettirir. sanki kaderimde o kitaba tam orda rastlayıp okumak varmış,bu olmazsa olmazmış..
böyle kitapları okurken ayrı bir dikkat kesilirim satır aralarına,ayaklarım boşluğa gelse de kayboluversem isterim kelimelerin içerisinde.
'bütün acılar sahiplerini bulur
ama sen bunu zaten biliyorsun
ben bildiğimi unutuyorum seni öğrendikçe
dilimin dönmediği kelimelerle anlatıyorum
her yöne sınırsız bir yalnızlık var elimizde'
'Susuyor olmam acı çekmediğim anlamına gelmez'
Kitabın özeti buydu işte.
Bu kadar basit ve bu kadar anlamlı bir cümle.
Kitapta acı çeken ve içsel kayboluslar yasayan kişi başrol değildi. Bizdik . Biz insanlar.
O acıdan sıyrılacak olan da sadece biziz. Bir başkası bunu bizim yerimize yapmayacak. Ve herkesin bir Lola'sı olmayacak. Ama yine de her kafeste bizim için bırakılan gevşek bir tahta olacak. O tahtanın gevşek olduğunu kanadını hızla çarpmadan bilemeyeceksin. Ama onun orada olduğu gerçeğini değiştirmeyecek.
