İnsan hayatı fışkırır kadın göğsünden,İlk küçük sözcüklerini, onun dudakları öğretir sana,İlk gözyaşlarını o dindirirVe son nefesini bir kadının yanında alırsın hep,Erkekler ise velinimetlerinin son saatindeHazır bulunmak tatsız görevinden bile kaçınmıştır hep.
Aşk böyle bir şey miydi? Gözünün kör olduğunu biliyordu da gönlü de kör müydü aşkın? Her şeyi temizler miydi aşk, her yanlışı bağışlatır mıydı? Âşık oldum diyerek sıyrılabilir miydi insan sorumluluktan? Hem aşk bu kadar da mühim bir şey miydi?
İnsanın babası gidince sadece babası gitmiyordu ki... Bir yandan babalık yapmaya çalıştığı için annesi de gidiyordu, anne sadece anne olmuyor, dönüşüyor, başka bir şey oluyordu.