“Yolundaydı her şey, ben bile yolumdaydım
Ama
Kıyıya vardığımda
Kendimi unuttuğumu anladım
Karşı kıyıda...”
Ateş güle hayran, gül İbrahim’e, İbrahim ateşe
Ondan mı yakar bu kadar ateş
Cehennem bu yüzden mi bu kadar sıcak?
İbrahim’e su götüren karınca bana da uğrar mı ya Resulallah?
Bir damla suya ihtiyacım var,
Bu kin çok sıcak.
Nasıl gittin Ebû Cehil’in kapısına söğüdün gölgesi?
-bir kelam et.
Duygusal ve akli verilerin mezcedildiği yer olan kalp itminana erdiğinde hem duyularımız hem de aklımız hakikatle bütünleşir. Huzur bulmak ile huzurda olmak, bütün varlığımızı kuşatır. Allah'ın, kalbine sükunet indirildiği kişi, duyularını ve aklını doğru kullanıyor demektir.
“Kendimi arıyorum, meşgul çalıyor
Gerçi söylenmez böyle şeyler uluorta”