Bilmem ki hâtıralar,
Ne istersiniz benden,
Gelir gelmez sonbahar?
Bu kanad çırpış neden?
Cama vuracak ne var
Ey eski hâtıralar
Sanmayın güller açar,
Bülbül değildir öten;
Bu rüzgâr başka rüzgâr
Ne istersiniz benden,
Bilmem ki hâtıralar,
Gelir gelmez sonbahar?
Cahit Sıtkı TARANCI
Küçücük bir çocukken bile omuzlarımda koca bir dünyanın ağırlığı vardı. Kimsesizliğin içinde kalabalıkların arasında kayboldum. Sevilmek değil, fark edilmek istedim sadece. Ama göz göze geldiğim her bakışta daha da silindim hayattan. Ben anlatmadım, çünkü kimse sormadı. Ben gülmedim, çünkü yüzüme hiç umut doğmadı. Ben kendime bile sarılamazken, başkasının beni sevmesini nasıl bekleyebilirdim ki? Her gece, içimde yankılanan o sessizlik boğazıma düğümlendi. Kalbim atıyor ama sanki sadece yaşadığımı zannediyorum... Çünkü içimde bir yer var, hiç kimsenin dokunamadığı, Ve orası çok soğuk... çok karanlık... çok yalnız... Galiba ben kimsenin eksikliği olmadım bu hayatta. Ve en çok bu koyuyor insana: “Hiç kimsenin kaybetmekten korkacağı biri olamamak...”