İbrahim ÖZGÜRLER
@ibrahimozgur
Stanley Kubrick hayranı
Lisans-Tıp
13 okur puanı
Haziran 2019 tarihinde katıldı
Puan vermedi·594 syf.··
Beğendi
·2020 9. kitabı
·262 günde okudu
·Okunma: 11 Ekim 2020 23:17
Nazlı ile tartışıyoruz,çünkü o ne istediğini biliyor,ben ise bilmiyorum! Ben ne istiyorum?Benim ne istediğim açık! Bunu hep söylüyorum. bir fatih olmak.Peki,açıkça ne demek bu? yani başkalarına göre bunun ne anlamı var ya da ne anlamı olması gerekir? Basit: Ben herkes gibi olmak,azla yetinmek istemiyorum.Ben sıradan bir aile babası,yani eşyalarla,yeni bir ev,çocuklar ve bir aileyle yetinen bir insan olmak istemiyorum. Peki,bunların yerine ne istiyorum?..ben ben ben... Ben hep 'ben-ben2 diyorum.Bunun çirkin olduğunu biliyorum.Birden korkuyla durdu. 'Ben ne olmak istemediğimi biliyorum,ama ne olmak istediğimi bilmiyorum!
İnsanların en zayıf tarafları, sormadan, araştırmadan düşünmeden,kafalarını patlatmadan inanmak hususundaki hayret verici eğilimleridir. Dünyadaki yalancıları beslemek için en iyi gübre,işte bu bilmeden inanmak için çırpınan kalabalıktır.
Her anı kendimizle yaşıyoruz.
Ağaçtaki meyveleri değiştirmenize imkan yoktur.Sadece geleceğin meyvesini şekillendirebilirsiniz. Ama bunu başarmak için,toprağı kazmalı ve kökleri güçlendirmelisiniz.
Nereye giderseniz
Ya kahraman olacaktım ya da çamur... ortası yoktu. bu öldürüyordu beni işte,çünkü çamurun içindeyken,ileride bir kahraman olacağımı düşünerek avutuyordum kendimi oysa kahraman,çamuru örtebilirdi:söz gelimi,olağan insanın çamurlanması utanılacak bir şeydi,ama bir kahraman çamura bulanamayacak kadar yüceydi,dolayısıyla çamura bulanabilirdi. ilginç olan,bende bu güzel ve yüce duygu kabarmasının özellikle rezil zamanlarımın en dip noktasında bulunduğumda gerçekleşmesi;kendini hatırlatmak istiyor gibi,dalga dalga gelmesi,ama ortaya çıkmasıyla benim rezilliğime hiçbir zarar vermeden geçip gitmesi,tersine,terslikleriyle onu sanki canlandırması,iyi bir sos yapmak için ne kadar gerekliyse o kadar kendini göstermesiydi.
Ben küçümsediğim olsun,kendimden üstün gördüğüm olsun karşılaştığım herkesin önünde bakışımı yere indiriyordum.Bu konuda deneyler de yapıyordum: Hiç değilse şu adamın bakışına dayanabilecek miyim? diye soruyordum kendime;zorluyordum kendimi,ama sonunda bakışını önüne indiren hep ben oluyordum.
Nasıl korktun değil mi! Gerçeklerden korktun! Ödlek!Oysa ben o pisliklerin hepsine aslında hiç de göründüğüm gibi bir ödlek olmadığımı göstermeyi çok istiyordum. Dahası korkudan zangır zangır titrerken üste çıkmayı,onları yenmeyi,kendime hayran bırakmayı,beni en azından,düşüncelerimin büyüklüğü,nüktelerimin tartışılmazlığı sayesinde sevmek zorunda bırakmayı hayal ediyordum.
En güzel yıllarımı heba etmişim! artık bunun farkındayım ve fark etmiş olmaktan acı duyuyorum,çünkü sizi bana tanrı yolladı iyilik meleğim benim,bunları kanıtlamak için yolladı. Şimdi yanınızda oturmuş sizinle konuşurken geleceğe korkuyla bakıyorum,çünkü gelecekte yine yalnızlık,yine o yavan,o gereksiz yaşam var;gerçekten de yanınızda oturup bu mutluluğu tattıktan sonra artık neyin hayalini kurayım! Tanrı sizi korusun küçük kız,ilk defasında da beni geri çevirmediniz ve artık şu ömrümde iki akşamcık yaşayabildiğimi söyleyebiliyorum!
Nerede şimdi o hayallerin? Kafanı iki yana sallayıp,yıllar nasıl da uçup gidiyor! diyorsun. Yine soruyorsun: nasıl geçirdin o yıllarını? En güzel zamanlarını nereye gömdün? O yılları yaşadın mı yaşamadın mı?
