Sait Faik’in hikayeleri hayatın içinden olduğu için bana her zaman sürükleyici gelmiştir.Kitaba adını veren Lüzumsuz Adam öyküsü tipik bir sosyopatı ustaca işlemekle beraber benim en çok hoşuma giden öykü ‘Papaz Efendi’ oldu.Papaz Efendi içerdiği fikirler bakımından okunması gereken bi öykü kanımca.
Joseph Addison’un şu sözleri üzerine düşünün:
Yüce insanların mezarlarına baktığım zaman, içimdedeki her türlü kıskançlık duygusu ölüyor. Güzel insanların mezar taşlarını okuduğumda, her türlü aşırı arzu sönüyor.Bir mezar taşında anne-babanın yasıyla karşılaştığımda , merhametten içim eziliyor.Aynı anne-babanın mezar taşını gördüğümde , kısa bir süre sonra izleyeceğimiz kişiler için yas tutmanın yararsızlıgını düşünüyorum.Kralların , kendilerini tahttan indirenlerle birlikte yattığını gördüğümde ,yan yana gömülmüş, birbirinin rakibi olan dehaları, ya da yarışmaları ve tartışmalarıyla dünyayı bölen kutsal adamları düşündüğümde , insan türünün küçük rekabetleri, bölücülükleri ve tartışmaları bende hem hüzün hem de hayret uyandırıyor.Kimi dün, kimi de altı yüz yıl önce ölmüş insanların mezar taşlarındaki tarihleri okuduğumda, hepimizin çağdaş olacağı ve hep birlikte ortaya çıkacağımız o büyük Gün’ü düşünüyorum.
