Benim tüm çabam kimseye muhtaç olmadan yaşamaktır. İnsanlar hiç bir şeyimi almazlarsa bana çok şey vermiş olurlar ,hiçbir kötülük etmezlerse ,yeterince iyilik yapmış sayılırlar...
Ben ayazda bile dışarı paltosuz ya da ayakkabısız çıkmaya aldırmam. Buna dayanabilirim, her şeye katlanırım. Sıradan, basit bir insanım ben. Ama insanlar ne derler? Paltosuz dolaşırsam sivri dilli düşmanlarım neler konuşurlar? Bilirsiniz insan başkaları için giyinir. Ayakkabılar insanın onurunu ve adını korumak içindir. Delik ayakkabılarla insan hem onurunu hem de namını kaybeder.
İnsanoğlunun tarihinin en başında, lider bir ”Süpermen”di. Bugün bile bir grubun üyeleri, eşit oldukları ve liderleri tarafından sevildikleri yanılgısına ihtiyaç duyuyorlar. Ancak liderin kendisi sevgiye ihtiyaç duyar başkaları değil. Liderin belki de buyurucu bir doğası vardır, Oldukça narsistiktir, kendine güvenlidir ve bağımsızdır. Biliyoruz ki sevgi narsizme katkıda bulunur ve bu şekilde işleyerek uygarlık için bir unsur olabileceğini göstermektedir.
Duygusal aşkın tatmine ulaştığında sönmesi onun kaderidir. Var olmaya devâm edebilmesi için en baştan itibaren tamamen sevecen öğeleri bir araya getirmesi gerekmektedir.