rumeysa
@icapederse
Tiyatro için ortaklık gerekir. Her kişinin özel buluşları ve çekinceleri var ve başkalarına, kendisi için ne kadarı yararlıysa ve uygunsa o kadarını gösteriyor. Biz ortak bir sıkıntının duvarına ulaşsın diye haykırmak yerine anlayışımızı sürekli inceliyoruz.
Aileler neden göründüğü kadar iyi ve güvenli bir yer değildir sorusunun etrafında bazı cevaplar aradığı bu kitaptan önemli gördüğüm bazı yerleri özetlemek istiyorum. Kendi anladıklarımı ve ‘mi acaba?’ dediğim yerleri de yazacağım.
Öncelikle yaşımız çok çok küçükken yaşadığımız şeylerin genelde hatırlanmayacağı ve bu yüzden de etkisinin de az olacağını düşünürsek yanılırız. Dünyayı bi sünger gibi öğrendiğimiz o dönemlerde beynimiz hala gelişmeye devam ederken, tüm bilişsel süreçlerimiz şekilleniyor. Bu her deneyimin bir çocukluk travması oluşturabileceği anlamına gelmiyor elbette. Ancak temelde normlaştırdığımız ve kabul ettiğimiz, hata olarak görmeyi bir türlü başaramadığımız bir çok yaklaşım, ailenin yüceltilmesiyle çok kolayca uygulanıyor, destek buluyor. Bunları sorgulamaya başlamak hayatımızda bi oyuk açıyor bence. Daha önce kendimizle çatışmalar yaşadığımız kaynağı belirsiz durumlarda hatanın sebebinin kendimiz olmadığını ve hatta ortada bi sorun olduğunu gösterdiği için bir oyuk açıyor dedim. Hayatımızda hiç oyuk olmaması gibi bi ideale sarılmadan, o oyuğun olduğunu kabul edip, o oyuğu onarmaya niyetlenirsek de, başka bir insanın hayatında benzer bir oyuk açmama gibi bi etkisi de oluyor.
Bir çocuk varolduğundan itibaren güvenmek ister. Sevilmek ve onaylanmak da temel ihtiyaçlarıdır. Bu ihtiyaçların bir zaaf olarak görüldüğü ve yetişkin dünyasına göre kullanıldığı/sömürüldüğü yerde de sağlıklı bağların ve ilişkilerin aynı zamanda kişilik gelişiminin de kolay gelişmeyeceğini söyleyebiliriz en temelinde.
Anneliğin de hatalar içerebileceğinin ve bu hataların bir çok masumlaştırılmış ve yüceltilmiş gerekçe ile aklanması yerine itiraf edilmesinin çözüme daha yakın olduğunu söyleyebiliriz. Çocuğun fiziksel istismarlarındaki tepkimizin aynısını gösteremediğimiz
Senden hiç söz etmeyeceğim Abelone
