İnsan kendini büyük bir servetin ya da şöhretin içinde bulduğunda, birdenbire her taraftan "dostları" ortaya çıkmaya başlar. Ama bu kişi zenginliğini yahut saygınlığını kaybedecek olsa bütün bu dostlar ortadan kaybolur.
Aynı şeyin, tam olarak aynı şeyin, ona nasıl baktığımız, onu hangi zihinsel bağlama oturttuğumuza bağlı olarak bize kendimizi bu kadar farklı hissettirmesi ne tuhaftı.
Bu memlekette niçin emeğin değeri, sabrın meyvesi, hasbi çalışmanın semeresi alınmıyor. Bu memleket kendi kozasını örenlere niçin hiç kıymet vermiyor. Hadi bunlar bir yana, ben bir yana, yahu insan kitap kıymeti bilir. Kitaba önem vermeyen toplum nasıl ayakta kalır, nasıl yaşar?