Victor Hugo'nun Bir İdam Mahkûmunun Son Günü romanı, yalnızca bir idam mahkûmunun son saatlerini değil, insan zihninin ölüm karşısındaki bakış açısını etkileyici bir şekilde gözler önüne seriyor. Kitap boyunca mahkûmun hangi suçu işlediğinin bilinçli olarak açıklanmaması, beni sürekli düşünmeye, dikkatimi odaklamaya yöneltti. Sürekli bu kadar kalemi güçlü biri nasıl bir suç işlemiş olabilir ki diye düşünmeden edemedim. En çok etkilendiğim nokta ise, böylesine büyük bir kriz ve ölüm korkusu yaşayan bir insanın düşüncelerini böylesine düzenli ve derin bir şekilde ifade edebilmesiydi. Victor Hugo, karakterinin zihnini öylesine güçlü yansıtmış ki, okurken yalnızca olayları değil, onun çaresizliğini ve iç hesaplaşmasını da hissettim. Kesinlikle tavsiyedir. 10/9
Ne kadar tezat düştüğüm durumlar olsada kitabı çok beğendim. Yazarın kitabın hiçbir noktasında suçlunun adını, suçunu, nasıl gözüktüğünü açıklamaması sizi o insanı insan olarak yargılamanıza zorluyor. Nitekim ben yazarın şuan aramızda olsa tekrar bu cezanın getirilmesini savunacak olduğunu düşünüyorum. Kendiside bir baba olarak küçük çocukların ne çektiklerini gördüğü zaman bence fikir ayrılığı yaşayacak.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ben Meursalt un mahkemesindeki juri olsaydim, bende idam edilmesini isterdim. Cunku nedensiz bir sekilde bir insani katletti. Kitap idam cezasina muhalif olarak yazilmis. Tipki Victor Hugo nun Bir Idam Mahkumunun Son Gunu kitabindaki gibi. O kitaptada hep idam edilecek kisi uzerinden hikayeyi dinleriz. Ama katledilen kisi bize anlatilmaz. Onun ailesinden bahsedilmez. Geriye kalan cocugundan karisindan bahsedilmez. Yanli bir anlatim yaparlar.
İyilik meleği tolstoy.
Bu tolstoy un okuduğum ikinci veya üçüncü kitabı emin değilim tam. Ama hatırlamadığım kadarıyla hemen hepsi dostluk, kardeşlik, birbimize iyi davranalım teması etrafında dönüyor.
Bu kitaba gelecek olursak baş karakterimiz Nehlüdov'un ve bir zamanlar sevdiği Katyuşa nın dirilişini anlatıyor. Ama hepimiz biliyor ki dirilmek için önce ölmek gerekir.
O yüzden başta iyi başlayan 2 karakterin orta kısımlara doğru aşırı bozulması ve kitabın sonunda tekrar iyiliğe ( dirilmek) dönmesini anlatıyor.
İyiliği ise temel bir kaç şey üzerinden anlatıyor,
Hapishane şartlarından, ceza sisteminden, yargılamadan, gardiyanların işkencesinden ve komple sistemin hatalı olmasından dem vurarak başlıyor. İlerleyen kısımlarda ise dine giriyor, isa nın öğretilerinden yani size kötülük edene iyilik edin " ancak böyle düzelir hayat mesajı veriyor. Cezalandırma ile hapis ile îdam ile kimse düzelmez. Hatta malum hapishane şartlarının aşırı kötülüğünden dolayı, yani tembellik ve sürekli kötü insanlar ile beraber bulunmanın, olası iyi insanları bile kötüye çevireceğini anlatıyor.
Ana karakterlerimizin diriliş hikayesi ise, bizim Nehlüdov bu gariban Katyuşa yı iğfal etmesiyle ( kitapta böyle yazıyor) gariban Katyuşa kötü yola düşüyor, ve kader ya bir gün mahkeme de Katyuşa yargılanırken bizim Nehlüdov da jüri üyesi olarak mahkeme de bulunuyor. Bu yüzden o sönen vicdan ilk kıvılcımı çakıyor ve dirilme başlıyor.
Kitapta beğenmediğim kısımlara gelecek olursam da tolstoy kendini tekrar ediyor, bir kaç kalıp cümlesi var onları en az 3 4 defa tekrar ettirdiğini görmek gözüme battı. Örneğin bi kıza beyaza kaçan sarı saçlı dedikten sonra başka bir bölümde başka bir kıza da aynı şekilde beyaza kaçacak kadar sarı saçlı diyor. Çok basit hatalar bence.
Ve biraz da sıkıcı olabiliyor, fazla göze sokuyor işte
İnsanı gözyaşlarına boğan o əsər...
Düşünürəm ki,gənc qızlar bu əsəri oxumalıdı
Fars ədəbiyyatı və qadın azadlığı ilə bağlı əsərlər hər zaman diqqətimi çəkib. Bu əsərin yeri isə tamam başqa oldu. Məsumə-heç vaxt özü ola bilmədi,bütün həyatını buna həsr etdi,amma bacarmadı,əvvəl atasının qızı,qardaşlarının bacısı,sonra Həmidin yoldaşı,uşaqlarının anası oldu. Amma heç vaxt əsl Məsumə ola bilmədi.Uşaqlıq yaşlarından oxumaq eşqi var idi içində,amma buna da icazə vermədilər. Yoldaşı buna icazə verdikdə isə dəstək olmadı. Həmidə bəzən çox əsəbləşdim. Xoşbəxt ailə qurmaq varkən həm öz həyatını,həm də ailəsinin həyatını bilərək oda atdı. Kitabdakı mənfi obrazlar- Əhməd,Mahmud,Əli isə məni bir başqa əsəbləşdirdi. Günümüzdə də bu cür insanlar çoxdu. Hərşeyi qınayıb gizlində isə qınadıqları şeyin 5 qat artığını edənlər...
Puan vermedi·224 syf.·
2026 7. kitabı
Əsər həyatından məmnun olmayan gənc bir qızın gələcəyini dəyişmək üçün sehrli bir aləmə getməsindən bəhs edir. Hekayədə qızın tez-tez fikir dəyişdiyini və gələcəkdə əslində nə istədiyini bilmədiyini görürük. Hekayə boyu o, fərqli insanlarla tanış olur bəzilərinin zəngin olmasına baxmayaraq, nə üçün özlərini bədbəxt hiss etdiklərini və həyatlarını dəyişmək istədiklərini anlamır. Hekayənin sonunda isə o, sadəcə bir şey istəyir “sevilmək”.
Əsər bizə həyatda bir insan olaraq ən çox ehtiyacımız olan duyğunun sevilmək olduğunu göstərir. Zəngin olmağın, yaxşı bir işə və ya yaxşı bir təhsilə sahib olmağın həqiqi xoşbəxtlik gətirmədiyini hər bir insanın xoşbəxt olub həyata davam etməsi üçün onu sevən insanlara sahib olmasının vacib olduğunu xatırladır.
