Alfabe veya abece, her biri lisandaki bir sese karşılık gelen harfler dizisidir. "Abece" kelimesi, Türkçedeki ilk üç harfin okunuşundan oluşur. Benzer biçimde Fransızca kökenli “Alphabet” kelimesinden Türkçeye geçen "alfabe" sözcüğü, eski Yunancadaki ilk iki harf olan "alfa" ile "beta"nın okunuşundan gelir. Arapça ve Osmanlıca'da "Elifbe / Elifba" da denmektedir.
Şuan Türkiye'de kullanılan alfabede 29 harf bulunur:
Diller, yazıya geçirilme şekilleri itibarıyla ikiye ayrılır;
1) Alfabeye dayalı (sesçil) diller "fonogram kullanan diller"
Alfabeyi oluşturan her bir elemanın genelde tek başına bir manası olmaz, sadece çıkarılması gerekli sesi belirtir ve ancak diğer harflerle yan yana geldiğinde belli bir mana kazanır. Dünyadaki dillerin ekseriyeti fonogram kullanarak yazılır.
2) Resimvarî karakterler kullanılarak yazılan diller "ideogram kullanan diller"
Böyle dillerde -umumiyetle- her simge, bir nesneyi tanımlar ve görece çok az tanım iki veya fazlası karakterle ifade edilir. Misal: Çince, Japonca vb.
Sıklıkla kullandığım İdeogram'a yaptırdığım Filistin Gazze fotoğrafları
ideogram.ai/g/uzB_5OttR-SI-...
Kendini Sıfırlamak1000k
sunyata anlayışı, Budizm'de sahip olduğu özgün anlamdır. Bu şu soruyla akla geliyor: Boşluk neyin boşluğudur ? Alex Wayman şöyle açıklıyor:
Ananda Buda'ya "Dünya geçersizdir"
İlginçtir, Çincede "dinlemek" fiilini temsil eden ideogram "kulak, göz, dikkat ve kalp" sembollerinin hepsini birden içerir. Dinlemek kulakla, gözle, kalple ve fasılasız bir dikkatle yapılan bir eylemdir, kadim Çin hikmetine göre. 
Başı Sınuklar İçin Kılavuz s.242
