Ide
@idereads
77 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Ağaçlar bulutları destekleyen kolonları andırıyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
yok olmanın hikayesi
kitap belirli bir sıra ve tarih olmaksızın nesnelerin kaybolduğu bir adada geçiyor. nesneler kaybolmaya başladığında insanlar da onların varlığını ve ilgili anılarını unutuyor. hafıza polisleri de kaybolanları unutmayan insanları topluyor.
anlatıcının da adı dahil olmak üzere karakterlerin adlarını bilmiyoruz. yazar olan baş karakterimiz editörü R.'yi hafıza polislerinden saklamak için dostu İhtiyar ile bir sığınak yapmaya karar veriyor ve asıl olaylar buradan sonra başlıyor.
editör R. ile ilgili benim hiç hoşuma gitmeyen bazı durumlar var ama spoilersız devam etmek istiyorum o yüzden sadece kendisini sevemedim diyelim. en sevdiğim kişi sorgusuz İhtiyar oldu melek gibi adam, iyi bir dost. ayrıca karakterin yazdığı romandan da bölümler yer alıyor kitapta ve sonunda hoş bir bağlantı kuruluyor.
bu adada kaybolan (unutulan) şeyler arasında insan da yerini aldığında tüm varoluşsal krizlerim, sebep arayışlarım anlık olarak rafa kalkıyor ve yok olmanın sorgulanma dönemi başlıyor. aslında hep var olan ve olmuş olacakların yok oluşunu seyretmek, varlığını unuttuğumuzda yok olduğuna inanmak ve bir noktada artık yok olmak.
benim için tek eksi birçok şeyin (her şeyin) eksik bırakılması oldu. nesneler neden kayboluyor, bunu kim (ya da ne) yönetiyor, insanlar neden hep her şey yoluna girecek düşünmeyin ya havasındalar (sorgulayamadan unutmayı kabullenme) bilmiyoruz. bu kadar muallakta bırakmasına rağmen kitap kendini okutuyor, takdir edilesi :.)
[ romanlar da yok olmaya başladığında karakterimiz hangi kitapları atsa, hangilerini hafıza polislerinden saklasa diye düşünüyor. o bölümü okurken ben de düşündüm bunu ve çok derin analizlerim(!) sonucunda, başta komik gelse de karakterimizle aynı kararı vererek kapağını beğendiklerimi seçtim ]
varoluş sorgulamanız bittiyse yok olmayı
İstediğim şey ölüm saatim gelip çattığında başucumda hayatımın özü olan şeyin bulunması, o da hayatımın olmuş olduğu şeyden başkası değil ve onun sen olmuş olman için şimdiden itibaren, ömrümün sona erdiği o ana kadar yanımda bulunman şart. O saat gelip çattığında senin anılara karışmış olmana, bizim şu anda içinde yaşadığımız berrak zamanımız artık uzak, bulanık bir çağa dönüşmüşken, senin orada kalmana dayanamam, çünkü ömrümde en çok nefret ettiğim, hep göz ardı edip yadsımaya çabaladığım şey anılardır, eski zamanlar ve onlara karışıp gitmektir, onları daha oluşurlarken derinlere gömmeye uğ raşırım, içinde yaşanılan, değer verilen, övülen her bugünü, bugün olmaktan çıkıp geçmişe dönüştüğü oranda, ne ad vereyim bilemediğim, ancak kendi kendisinin sabırsız ardılı ya da şimdi-olmayan şey diye adlandırdığım şey ondan baskın çıktığı ölçüde yadsırım. İşte bu nedenle şimdi gitmemelisin, çünkü şimdi gidecek olursan yalnız hayatımı ve aşkımı ve bilinçli yaşamımı elimden almakla kalmayacak, kendime seçtiğim ölüm biçimini de benden alacaksın.
