İhsan KC
@ihsankc
Kimse göründüğü kadar dayanıklı değildir. Sadece görünmeyen yangınlar, duyulmayan fırtınalar, gizlice çürüyen ruhlar vardır.
"Eksiğim ben. Her şeyim az. Gerideyim. Sana layık değilim. Ne kadar koşarsam koşayım belki sana yetişemeyeceğim ama ardından gelmekten başka yapmak istediğim, yaşamaya dair hissettiğim hiçbir şey yok. Sana adanmak istiyorum, buna izin verirsen beni nerede bulacağını biliyorsun."
Reklam
En değerliler giriyordu toprağa önce ve bu lanetli düzen, cehaletin daimi arsızlığı ile işliyordu. Kendileri gibi olanı kayırıp parazitik bir sürü gibi önlerine gelen her hakkı yiyerek, hayatı artırmak yerine tüketen yeteneksizlerin, insanlığın gelişmesi için çabada olan diğerleriyle savaşı, binlerce yıldır devam etmekteydi ve Fred gibiler işte bu varoluş savaşının şehitleriydiler.
Ya yaşayan olacaktı ya da izleyen... hayat daima bir seçimdi? Konfor alanının içinde her nefeste ölenlerden mi, hayatın içinde tamamlanmak için gösterdiğin çabada her nefeste doğanlardan mı olacaktın? Hayat işte bunun seçimiydi.
"Gönül ile aklı koydum kafese;
Biri 'ümit' diyor,
Biri 'kes' diyor.
Çırpındıkça kalbim nefes nefese,
Biri 'dayan diyor,
Biri 'pes' diyor.
Yüreğim döndükçe döndüm ak kora.
Sabrım demir aldı, yelkenler fora!
Gitmek istiyorum çok uzaklara.
Biri 'aman' diyor,
Biri 'es' diyor."
Yalnızdık, hatta bazılarımız yapayalnızdık. Koca koca toplumların, ailelerin içinde öyle yalnızdık ki sığınacak bir aşk bulmazsak sanki var olamayacaktık, çünkü aynı anda karşılıklı olarak düşünülmek, hissedilmek, merak edilmek, istenmek öylesine güçlü bir duygu kokteyliydi ki hayatın anlamına ipucu gibiydi...
Reklam