Giderken
Gid—erken,
Kalır g-özler-in.
Ve
Öz-ler
Mavi yeşili,
Yeşil maviyi.
Or(t)ada
Ufuk çizgisi.
Ayırır,
Var olanı;
Olamayacak olanı;
Belki hiç ol(a)mayanı;
Ve tüm ihtimalleri.
Bana kalsa,
Kaldırırdım ufuk çizgisini.
Karıştırırdım,
Yeşil ile maviyi;
Belki deniz ile kıyıyı.
Ama en çok,
En çok da
İhtimalleri…
İhtimal midir bilmem
Ama
Sen sonsuzlukta hatırla,
Beni.
Hatırla dediysem,
Ufuk çizgisinin
Öte yanında.
Ve hatırla,
Sevgisiz Kalp
Hatalarınla, yaralarınla, geçmişinle… Seni olduğun gibi kabul etmeye hazırdım. Bazen suskunluğuna sabretmeye, bazen korkularını anlamaya çalışmaya, bazen de yanında sessizce durmaya hazırdım.
Ama bazı insanlar sevilmeye değil, sevilmeye ihtimal vermeye korkarlar. Ben kapıyı aralamıştım, sen ise daha içeri girmeden çıkış yolunu aradın.
Reklam
Uzak veya yakın olsun, her ihtimal gerçekleşene kadar gizemini korumaya devam eder.
Madem milyarlarca ihtimal varken rastladık birbirimize kal böyle değişme, gitme, bitme yaşlan benimle.
Cemal Süreya
Cemal Süreya
Reklam
Reklam