Bir kaç defa başlayıp her defasında 10/15 sayfa sonra bıraktım kitabı. Açıkçası sıkıcı geliyordu, sürükleyici değildi. Kitap hakkında o kadar güzel düşünceler vardı ki, bu sefer bırakmayıp sonuna kadar okuyacağıma söz verdim. İyi ki o sözü verdim, okudukça kitaba bağlandım, sayfaları çevirdikçe kendine çekiyor.. Raif'in bizi çok şaşırtacak geçmişi ve sonrasındaki çöküşü.. Bazen fazlasıyla kürk mantolu madonnaya kızıyordum, bazen de ona hayran kalıyordum. Adeta kitabın içindeymiş gibi onunla konuşuyordum.. Karakterlerin uyumu muazzamdı gerçekten.
Öyle bir duygusu var ki Özdemir Asaf'ın okuduğunuz şiirlerle gönül bağı kurmamanız imkânsız.. ister âşık olun ister aşka düşman, isterseniz de duygusuz olun; bu duygu dolu mısralarla bir takım hüzünlenmeler ve düşünceler muhakkak olacaktır.
"Orhan Veli çok daha ileriye bir adım attı, Şiirin kendi öz bir dili, bir vezni olmadığı gibi kendine öz konuları da olmayacağını gösterdi, ahengin, musikinin de şiirden kaldırılabileceğini anlattı."