nefes kesici
Merhabaaalar,
Bugün size HGOİ serisinin 2. Kitabı olan "Krallar ve Soytarıları" ile geldim.
İlk kitap hakkında söylediğim her şeyi unutuyorum. Çünkü bu daha muhteşemdi.
Her bölüm ayrı bir macera, ayrı bir heyecan...
Bazen Novaya çok sinir oldum. Nedeni ise olayların önünü arkasını düşünmeden hareket etmesiydi. Ama bu kitabın harika bir şaheser olduğu gerçeğini değiştirmiyor tabi. Hem sinir olup hemde Nova kadar bir karakterle hiç bu kadar empati yaptığımı hatırlamıyorum.
Kitap hakkında söylenecek çok şey var. Özellikle de kurgusu.
Her yerden ayrı ayrı detaylar akıyor. Mitolojiyi bunun kadar iyi kullanan bir seri görmedim. Her detayına kadar düşünülmüş bir seri. Kerberos, Lilith, ikarus falan.
Yani kitabı uzun uzun anlatmayacağım. Okuduğum ve beğendiğim nadide serilerden biri. Bu seri için harcadığım Her saniyeye değdi.
Bu da bittiğine göre 3. Kitapta buluşmak dileğiyle.
Puan vermedi
YAŞAR YILTAN'IN “SEVGİLİ SANAT”KİTABI ÜZERİNE
Sanatın, aşkın, güzelliğin iç içe anlatıldığı, mitolojiden çağdaş sanata kadar birçok konuya, sanatsal eserlere ve sanatçılara değinilen kitapta, birbirinden güzel ve keyifle okuyacağınız 25 sanatsal mektup yer alıyor.
Aşk ile ilgili güzel söyleyişleri görülür: “Yakaladıysan aşkı, yalnızlığı ve de seni; deklanşöre defalarca bas; onlarca, yüzlerce, binlerce kez bas... Belki bunlardan birinde yalnızlığı, birinde aşkı, birinde de özellikle “seni” ölümsüzleştirirsin.”
“Siyah dünyanın üzerine baştan başa kırmızı şarap dökmeli… Kırmızı şarapla dünyayı sarhoş etmeli... Dünya aşk sarhoşu olmalı... Siyah bir şapka nasıl olur diye düşünüyorum tekrar.”
"Bilmem ki, belki de sen içimdeki metaforların keman sesiydin. Seni bulayım diye ne kurgular kurdum, bir bilsen…"
Şehirlerin sanatla özdeşleştiği kimi şehirleri sanatıyla anlatır.“Sevgili Sanat, dünyada şehirlerin kimileri adeta sanat için yaratılmış; Budapeşte, Paris, Prag, Viyana, Rio, St. Petersburg… mimarinin, resmin, heykelin, müziğin başkenti sayılabilir mi? (…) Viyana’da Vals, Buenos Aires’e tango, Rio de Janeiro’ya samba…” Bir insan bir konuda nasıl derinleşirse, bir şehir de öyle. “Portakal Çiçeği Karnavalı” oluşturmak istedik, iyi de gidiyor. Bunu, daha çok çalışarak Adana ile özdeşleşir hale getirmek gerekir.
Yazar kitabında sinemaya da yer vermiştir. “Hababam Sınıfı”ndan tutun da “Akıl Oyunları” filmine kadar birçok film hakkında düşüncelerini yazmıştır.
Tiyatrodan müziğe kadar değişik sanat dallarıyla ilgi düşüncelerini yazmıştır.
Kendi içsesinden tutun da soru yanıt diyalogları çokça yer alır: “Sevgili Sanat, Dionysos adına düzenlenen bağ bozumu törenlerine benimle birlikte gelmek ister misin? İstemez misin? (belki biraz daha ısrar edersem kanar) Mehtaplı gecede
Reklam
Tek bir bedene iki coğrafyayı sığdıranların hikâyesiydi bu. Yoruba mitleri, folklor anlatıları ve fantastik öğelerle örülü; büyülü gerçekliğin tekinsiz bir atmosferle harmanlandığı bir metin. Bir yanda Hamlet’in hayaleti, diğer yanda Küçük Kadınlar’ın kardeşliği dolaştı sayfalarda; ama en çok İkarus’un hikâyesi kaldı zihnimde.
İkarus’u düşüren güneşe yakınlıktı; Jess’i dönüştüren ise köklerine fazla yakınlık.
Birinin kanatları, diğerinin benliği küle döndü. Güneşe yaklaşmak tehlikelidir, evet; ama köklerine yaklaşmak da o kadar tehlikeli olabilir mi? İşte roman tam da bu yanışın izini sürüyordu. Annesinin akrabalarıyla tanışmak için çıkılan Nijerya tatilinin dönüşünde Jess artık eski Jess değildir.
Göçmenlik, kimlik, aidiyet ve bölünmüş benlik üzerine kurulu; mitlerle beslenen, tekinsiz ve büyülü bir anlatı. Köklerine yaklaşmanın her zaman iyileştirmediğini, bazen yakabileceğini hatırlatan bir hikâye.
İkarus ne muhteşemdin! 🩵
Kitap hakkında paylaşımım burada. Kitabı merak edenler yazdıklarımı okuyabilir efendim
instagram.com/p/DTvEzIGiGUu/?...
Daphne Du Maurier sevdiğim bir yazar, Türkçe basılmış kitaplarının çoğu artık satılmasa da gene de sahaflardan ya da ikinci el uygulamalarından toplamaya çalışıyorum. Kırık Hayat, okuduğum yedinci kitabı oldu. Orijinal adıyla The Flight of Falcon, yazarın kitapları arasında en son yayınlananlardan biri. Dolayısıyla daha ileri yaşında ve tecrübeli olarak yazdığını, bu nedenle daha etkileyici bir kitap okuyacağımı düşünmüştüm ama beklediğimin aksine en az sevdiğim kitabı oldu.
Kitabımız otuz üç yaşlarındaki Beo'nun mesleği olan tur rehberliği sırasında geçmişinden kayıplara karışmış birinin dilenirken gördüğünü sanıp ertesi gün gazetede kadının öldürüldüğü haberini okumasıyla başlıyor. Gerçeği öğrenme duygusuna kapılan Beo, babasını ve abisini İkinci Dünya Savaşı sırasında kaybettiklerini öğrendikten sonra annesiyle beraber terk ettikleri İtalya şehrine yani doğduğu şehir Ruffano'ya dönüyor. Kurgusal bir kasaba olan Ruffano'ya geldiğinde ise yaklaşık beş yüz yıl önce yaşamış Şahin/Falcon lakaplı Dük Claudio zamanının getirdiği deliliğe bir kez daha kapılmış bir halk ve üniversite bulurken beklemediği olaylarla geçmişi ve aile bağlarıyla da yüzleşiyor.
The Flight of Falcon aslında Maurier'in bir diğer kitabı olan My Cousin Rachel (Kader Yolcuları/Kuzenim Rachel) ile benzer özellikler taşıyor ama bu sefer olaylar biraz mantık dışı ve mübalağalı. Bir de kitabın ana karakteri Beo'nun herhangi bir iradesi olmaması, her şeye tamam deyip uyması da okuma zevkini azaltıyor, sorgulamalarının yavanlığı edebiliği engelliyor. Tabii gene de yazarımızın dili kitabı akıcı bir şekilde okutmayı başardı ve işlenen İkarus Kompleksi de biraz olsun kitabı kurtardı ama İkarus Kompleksinin bu kadar bariz işlenmemiş olmasını isterdim. Alt metinde kendini hissetirse, sondaki sahne ile
Kerem Işık’ın Öteki Dünyası, ölümün bir son değil de başka bir bekleyişin başlangıcı olabileceğini düşündürüyor.
Modern insanın yaşarken bile içinde taşıdığı o sıkışmışlık bu kez ölümden sonraki bir yerde, hatırlamakla unutmak arasında kalan bir düzlemde karşımıza çıkıyor.
Ercan Arslan’ın resimleriyle birleşen bu anlatı varlık, yokluk ve hiçlik üzerine felsefi bir derinlik taşıyor.
Brueghel’in İkarus tablosundaki varlık sorgulamasına benzer bir biçimde, insanın kendine ve sınırlarına bakışını kurmacanın arkasından sessizce betimliyor.
Postmodern anlatının parçalı yapısı içinde, her sayfa bir “arada kalmışlık” hissiyle örülüyor; ne yaşama ait ne ölüme, sanki ikisinin arasında sıkışmış bir yer.
Peki, gerçekten rahatlayacağımız bir “öteki dünya” var mı, yoksa sadece kendi varoluşumuzun yankısında mı oyalanıyoruz?
#keremisik
#otekidunya
#ercanarslan
#turkedebiyati
#aysegulvekitaplar
#postmodernanlati
#varolus
#okumayolculugu
Reklam
Reklam