Neşe, kolonya gibi bir şey. Dökünüyorsun, o an ferahlıyorsun. Sonra uçuyor gidiyor burnundan, elinden, üzerinden. Kasvet öyle değil ama, zamk gibi, bulaşıyor ve dokunan herkese yapışıyor.
"Bir başkasıyla aynı mekanı paylaştığı halde konuşma zorunluluğu hissetmediği gerçeği onu sevindiriyordu. "
Kendimi, karaktere en yakın hissettiğim cümle bu oldu. Farkettim ki birlikteyken en huzurlu hissetiğim kişiler, zaman zaman tek kelime etmeden de birlikte bulunabileceğim kişiler. Sürekli "Ah bir şey söylemeliyim! Uff sessizlik oldu, sıkıldı mı benden? " diye düşündüğümüz kişiler, sandığımız kadar yakın olmayabilir bize. Naçizane...