“Seni bırakmamı ya da sana sırtımı dönmemi isteme.” Parmaklarını yavaş, eziyetli dokunuşlarla kolumdan aşağı indirdi. Başım geriye, omzuna düştü, dudakları boynuma doğru hareket etmeye devam ederken gözlerim kırpışarak kapandı. “Nereye gidersen ben de oraya gideceğim. Nerede kalırsan ben de orada kalacağım.”
Sessizlik, yalnızlık ve karanlık gibi unsurlar göz önüne alındığında tek söylenebilecek şey, bunların, insanların çoğunluğunun kurtulamadığı çocukluk kaygıları olduğudur.
Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var.