Dün taşlara tapan Ebu Cehil misali mert kâfirlerle sınanıp dirayetini gösteren bu ümmet; bugün gönüller yıkan ama buna rağmen camilerini gökyüzüne yükseltme yarışında olan iman sahipleriyle baş başaydı. Bu yüzden Kitap asra yemin ediyordu; insanoğlu ziyandaydı.
Adı ister sağlık olsun, ister mal-mülk yahut evlat olsun; fark etmezdi. Kerim Rabb ikramlarının nerede, nasıl ve hangi saiklerle kullanıldığının hesabını elbette soracaktı. 
Zeyneb’in oğlu Muhammed’e göre insanı farklı kılan asıl unsur kendi yapıp ettiklerinin hesabını üstlenebilmesiiydi. Nitekim her ikisi de hata işledikleri halde İblis suçu üstlenmeyip Allah’ı itham etmişken Adem; “Kendi kendimize zulmettik, bizi affeyle!” diyebilmişti. Bu duruş emaneti üstlenenin kim olduğunun da apaçık ikrarıydı.