Freida McFadden'ın 
Öğretmen kitabı, bir lisede geçen ve öğretmen-öğrenci ilişkisi etrafında şekillenen gerilimli bir hikâye anlatıyor. Kitap boyunca okulun popüler öğretmenlerinden Nathaniel Bannet ve öğrencisi Addie etrafında gelişen olayları görüyor ve meydana gelen olayların arkasındaki gerçeklerin peşine düşüyoruz. Her bölümde yeni bir detay ortaya çıkarken hikâye giderek daha karmaşık ve merak uyandırıcı bir hâl alıyor.
Freida McFadden zaten okumayı sevdiğim yazarlardan biri. Birçok kitabını okudum ve en sevdiğim yanı, okuyucuyu daha ilk sayfalardan hikâyenin içine çekebilmesi. Kitapları genellikle çok akıcı, tempolu ve sürükleyici oluyor. Uzun uzun betimlemeler yerine olay odaklı ilerlediği için elden bırakması zor eserler ortaya çıkıyor. Öğretmen de bu açıdan beklentimi karşıladı. Çok kısa sürede, neredeyse soluksuz şekilde okudum. Gerilim ve ters köşeleri sevenler için tam bir "çıtır çerez" kitap diyebilirim.
Buradan sonrası spoiler içerir.
Kitabı genel olarak çok beğensem de beni rahatsız eden bir iki nokta oldu. Okurken yazarın bazı gerçekleri okurdan sakladığını hissettim. Özellikle kitabın sonunda ortaya çıkan ve Jay ile ilgili olan büyük sürpriz beni gerçekten şaşırttı. Ancak geriye dönüp baktığımda, bunun doğal bir gizem yaratmaktan çok okuru yanlış yöne yönlendirmek için yapılmış olduğunu düşünüyorum.
Ben okurken Jay ile ilgili olayları iki farklı insan üzerinden değerlendiriyordum. Özellikle ayakkabı mağazasında çalışan karakter hakkında evli ve çocuklu biri olduğu yönünde güçlü bir izlenim bırakılıyor. Teknik olarak bu bilgi doğrudan verilmemiş olsa da anlatım biçimi ve kullanılan imalar bizi bilinçli olarak bu sonuca götürüyor. Bu nedenle finalde ortaya çıkan gerçek beni şaşırtsa da, sonradan düşündüğümde bunun biraz "hedef şaşırtmak" adına
Okurken sinir krizi geçirmek, kitabı kemirmek istiyorsanız tavsiye ederim. Neyse konusu ilginç, dili akıcı bir kitaptı.
İyilikten doğan maraz, her çocuk masum değildir, anahtar kelimeler.
İpucu
Joseph küçük bir kasabada kendi halinde yaşayan, bekar, maddi durumu iyi olan bir adam. Bir gün kapısında uyuyan bir erkek çocuk buluyor ve ona bakmaya başlıyor. Çocuk ergenlik çağlarında. Adı da Abel. Abel sıcak bir yuva buldum, minnet duyayım diyeceğine, Joseph'e aşırı saygısız davranışlar göstermeye başlıyor. Adamın anasına sövüyor, sayısız hakaret ediyor, tahrik ediyor. Joseph zaman zaman dayanamayıp dövüyor ama gene de evinde kalmasına izin veriyor. Bir gün çocuk, adamın sevgilisi Diana 'ya yargıç tokmağı ile tecavüz ediyor. Bu olaydan sonra bile evde tutuyor çocuğu. Çocuk en son adamın ineğini öldürüp ahırı yakınca, adam onu ormana götürüp öldürüyor. Diana ile evleniyorlar. Şehre taşınıp hayatlarına devam ediyorlar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi
Herkese selam kitap dostlarım
Bugün sizlere metaforlarla anlatılan bir aşk hikayesi ile geldim..
Kitabımızda karakterlerin adı yok, önce ondan bahsedeyim.. Adamın adı adam, kadının adı kadın.. (Burda aklıma prens dizisindeki köle ve kadın geldi istemsizce )
Petrikor; Yağmur’un toprağa düştüğü o ilk anın kokusu..
Hikayemiz adamın tabiriyle yokluk ülkesinde geçiyor.. başkahraman adamımız aslında hayatı çok da ciddiye almayan, biraz kendi halinde, biraz da kendi içinde espritüel biri.. İş yerinde tanıştığı bir kadınla zamanla yakınlaşır.. gerek iş yerindeki kahve molaları, gerek arabaya kadar eşlik etmeler.. bütün bunlar bu ikiliyi zamanla birbirine yaklaştırır.. Ama ikisi de bulundukları durumdan korkmaya başlarlar.. Çünkü aşk başa beladır ama kalbe anlatamazsın..
Her buluşmalarında yanlarında bir de o vardır: Yağmur
Sanki hikayenin tamamlananabilmesi için eksik olan bir puzzle parçası gibi..
Kadın-Erkek ilişkisi aynı zamanda gezegenler üzerinden metaforlanmış ve kurguya yedirilmiş..
İlişkilerin olmazsa olmaz çetrefilli yolları karakterlerimizi finalde bambaşka noktalara sürüklüyor..
Okuduğum en ilginç kitaplardan olduğunu söylemem gerekir.. Aşkın, metafor hali de diyebilirim..
Finalinde ise hem şaşırdım hem üzüldüm aslında hem de karakterlerden biri adına sevindim..
Tavsiye ederim 
Kitaba başlamadan yazarla başlayıp sonra kitap hakkındaki görüşlerimi yazacağım. Kazuo İshiguro sevdiğim bir yazar değil. Onun öksüzlüğümüz kitabını zorla bitirdiğimi söyleyebilirim. O günden sonra da bir daha hiçbir kitabını okumamaya kararlıydım. Distopik eser ararken karşıma çıktı bu kitap bir şans vereyim dedim ve okudum.
Kitabımız Kathy karakterinin anlatımı üzerinden ilerliyor. Anı defteri gibi ama değil. Yurtta kalan çocuklar var ve bu çocuklar o yurtta bir amaç üzerine yetişiyorlar. Yaşları gelince önce bakıcı sonra bağışçı oluyorlar. Kitap beni ilk sayfalarda cezbetse de ortada sinirden küplere bindirdi. Son kırk sayfa da olmasa daha çok eleştirirdim herhalde. Olaylar inanılmaz stabil ilerlediği halde sonunda neden bağışçı bunlar bunu öğrenebiliyorsunuz ama o bile tam açıklanmamış yüzeysel. Bazı gerçekler korkunç gelmesine karşın distopya eserden çok kurgu olduğunu düşündürdü. İçinde bir olay, aksiyon, başkaldırı arıyorsanız yok. Sadece teması ilginç. (Spoiler vermemek adına açıklamıyorum)
Japon bir yazarın eserlerini İngiltere
de İngilizler üzerine yazması durumu beni irrite ediyor. Bu kadar güzel bir kurguya bu denli basit günlük yaşam dedikodusu yakışmamış. Yine şaşırtmadın beni İshiguro.
Keyifli okumalar…
Kitabı oldukça sevdim. Benden 1 yaş küçük kız kardeşim olduğundan ana karakteri kendime benzetmekten alıkoyamadım. Kitaptaki olaylar silsilesinin nereye gideceğini pek kestiremedim ama bu bilinmezlik kitabı daha da sürükleyici kıldı. Kitabın dili oldukça sadeydi, bu durum bir anda değişen durumları daha da beklenmedik hale getirdi.
Kitap daha da uzatılabilirdi belki. Ana karakterin yetişkin halinin geçmişini anlattığı hissi var ve kitabın sonunda geleceğinden bahsedeceğini ya da kız kardeşinin şehre geleceğini düşünmüştüm. Çoğu kısım bize bırakılmış, sonda teyzesinin yeni hayatını gözler önüne serip "ama benim kız kardeşim var" mesajı ile kitap bitiriliyor. İlginç bir kurguydu. Karakterler çok iyi işlendiğinden iyi ya da kötü yok. Herkesin kendi akışında yaptığı seçimlere hak verdim ve hepsinin farklılıkları, ortamı tamamen gerçek hayattan hissettiriyor. Vincenzo, hızlı bir gidişi oldu, şaşırttı.
Kendime geriye dönüp baktığımda bir not bırakmak istedim.
Annemin Çantası kitabının konusu, bir çocuğun annesinin çantasına duyduğu merak etrafında şekillenir. Çocuk, annesinin çantasında neler olduğunu hayal eder ve çantadan çıkan eşyaların ne işe yaradığını keşfetmeye çalışır. Hikâye boyunca annenin çantasında bulunan sıradan nesneler, çocuğun hayal gücü sayesinde eğlenceli ve ilginç anlamlar kazanır. Bayılıyorum çocuk kitaplarına, hikayelerine…Sıra okuduğum bu hikayeyi çocuklarıma İngilizceye çevirerek anlatmakta, Keyifli okumalar
