Bir Tabloya Sığan Sessiz Bir Hikaye
İnci Küpeli Kız, bir tablonun ardındaki hayali dünyayı, sanatın doğasını ve görünmeyen duyguları anlatan sakin ama etkileyici bir roman. Tracy Chevalier, İnci Küpeli Kız tablosundan ilham alarak okuru 17. yüzyıl Hollanda’sına götürüyor.
Kitabın en güçlü yanı, büyük olaylardan çok küçük ayrıntılarla ilerlemesi. Bir bakışın, bir rengin ya da sessiz bir anın ne kadar anlam taşıyabileceğini gösteriyor. Ressam ile genç kız arasındaki ilişki, doğrudan söylenmeyen duygular üzerinden anlatıldığı için romanın atmosferi daha da etkileyici hâle geliyor.
Griet’in dünyasına girerken sadece bir sanat eserinin oluşumuna değil, aynı zamanda sınıf farklarına, kadınların toplumdaki yerine ve kendi kimliğini bulma çabasına da tanıklık ediyoruz.
Yavaş ilerleyen, huzurlu ama içinde sürekli bir gerilim taşıyan kitapları sevenler için güzel bir okuma deneyimi. Bitirdiğimde aklımda kalan şey, bazen en güçlü hikâyelerin en sessiz anlatılanlar olduğuydu.
Waris Dirie’nin Çöl Çiçeği adlı eseri, Somali’nin zorlu çöl şartlarından dünya podyumlarına uzanan, sarsıcı olduğu kadar ilham verici bir yaşam mücadelesidir. Yazarın çocuk yaşta maruz kaldığı ağır geleneksel travmalara rağmen hayata tutunuşunu, kendi kimliğini kazanma sürecini ve podyumların ışıltılı dünyasında dahi köklerine olan bağlılığını cesur bir dille anlattığı bu kitap, sadece bir başarı öyküsü değil, aynı zamanda kadın sünneti gibi küresel bir utanca karşı başlatılmış güçlü bir aktivizm manifestosudur.
Bizi derin bir empati kurmaya davet eden bu sarsıcı otobiyografi, en zorlu topraklarda bile inadına açan bir çiçeğin, yani insan iradesinin ve onurunun her koşulda var olabileceğini ispatlayan etkileyici bir direniş öyküsüdür.
#TavsiyeKitap
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok sevdiğim bir yazar olan Jean-Christophe Grangé’nin otobiyografik romanı Ben Şeytanın Oğluyum’u okurken, o usta kalemin arkasındaki karanlığı ve ilham kaynaklarını da görme fırsatı buldum. Meğer Grangé gerçekten bir “şeytanın”, bir diablonun oğluymuş. Okurken böyle bir babaya sahip olma fikri bile tüylerimi diken diken etmeye yetti.
Kitap, bir kadının üç kar maskeli adam tarafından kaçırılıp mezarlığa götürülerek canlı canlı gömülmeye çalışılmasıyla başlıyor. Grangé olayı tüm çıplaklığıyla anlattıktan sonra şu cümleleri kuruyor:
“Ah, az kalsın unutuyordum!
Soluğu tükenmiş genç kadın benim annem.
Kar maskeli şeytan, benim babam.”
Sanırım bu birkaç cümle bile nasıl bir hikâyeyle ve nasıl bir insanla karşı karşıya olduğumuzun en güçlü kanıtıydı.
Grangé’ye yıllardır her röportajında sorulan o meşhur soru: “Bu korkunç fikirler aklınıza nereden geliyor?” İşte bu kitap biraz da o sorunun cevabı.Okuyanlar bilir ki Grangé’nin romanlarında sıkça karşımıza çıkan o geçmişin gölgeleri, travmalar, aile bağları ve kötülüğün kökeni gibi temaların aslında nereden beslendiğini görüyoruz burada.Onun kurgularını şekillendiren karanlığın kaynağı, sandığımızdan çok daha gerçek ve çok daha sarsıcıymış meğer.
Kitap boyunca bir yandan Grangé’nin çocukluğuna ve ailesine tanıklık ederken, diğer yandan eserlerine farklı bir gözle bakmaya başlıyorsunuz. Okudukça bazı romanlarındaki karakterlerin, korkuların ve saplantıların izlerini fark etmek mümkün.
Kitap hakkında çok fazla detaya girmek istemiyorum çünkü etkisinin büyük kısmı, okurun bu hikâyeyi adım adım keşfetmesinde yatıyor bence.Büyüyü bozmak istemem. Ancak şunu söyleyebilirim ki; çok sevdiğim bir yazarın hayat hikâyesini okumak beni beklediğimden daha fazla duygulandırdı. Sayfalar ilerledikçe içime garip bir hüzün çöktü. Bir
Bilim
Dâhiler Sınıfı: Einstein, çocuklara bilimi sevdirmek, onları tek tipleştiren eğitim kalıplarının dışına çıkarıp özgün düşünmeye sevk etmek için mükemmel bir rehberdir. Akıcı dili, esprili illüstrasyonları ve ilham veren kurgusuyla hem sınıf içi etkinliklerde (örneğin interaktif okuma projelerinde) kaynak olarak kullanılabilecek hem de bir çocuğun başucunda severek bulunduracağı zamansız bir başucudur.
Martin Eden mı demeliyim, Jack London mu?
Martin Eden mı demeliyim, yoksa sen mi gerçek ismini açıklamak istersin Jack London?
Muazzam, muazzam, muazzam…
Uzunca bir süre kitaplığımda bekleyen fakat elime aldığımda iki gün içerisinde eriyen, harika bir yarı otobiyografik roman Martin Eden.
Genç ve toy bir denizci olan Martin, burjuva sınıfından olan Ruth’a aşık olur ve aşkı için kendini sosyo-kültürel manada geliştirmeye başlar. Ardından olaylar gelişir… Kendi ve Ruth’un sınıfı arasındaki farkları gören ve bu uçurumdan rahatsız olan bir genç adamın, iki sınıf arasında köprü kurma amacı ile çıktığı yolu okuduk bir nevi.
Martin’in Ruth’a olan aşkının samimiyetini, gösterdiği azim ile kendini ispatlayışını öyle güzel anlattı ki Jack London, benim gibi bir okuyucu bunun ancak hakkını vermesi gerektiğini söyleyebilir. Çok iyiydi
Kitapta beni en çok etkileyen şey, Martin’in kimse ona inanmazken de savaşmaktan vazgeçmeyişi oldu. Kuvvetli bir zihin ve sağlıklı bir bedenden müthiş bir adam yontuşunu okurken ziyadesiyle keyif aldım.
Çevresindeki herkes (ablası, eniştesi, kız kardeşi, kız kardeşinin sevgilisi (!) ve hatta aşık olduğu Ruth bile) ona tabiri caizse ‘köpek çekerken’ hiçbirine boyun eğmeden istediği yolda yürüyen Martin Eden bana gerçek bir ilham kaynağı oldu.
Kitap bittiğinde Martin’den ayrılıyor olmakta ayrıca canımı sıktı. İki gün gibi kısa bir süre zarfında arkadaş olmuş gibiydik.
Benim gibi eski kafalı bir Z kuşağı gencinin, bu dikkat dağınıklığıyla daha uzun bir inceleme yazması ne yazıkki mümkün değil. Fakat biliyorum ki düşüncelerimi ifade edebilseydim, buraya çok daha can alıcı detaylar ekleyebilirdim.
Detay demişken, Brissenden detayı… Hemdert dediğimiz bu adam gibi olur ve olmalıdır. Bana hakiki bir dost okuttuğun için teşekkürler Brissenden.
Son olarak söyleyebileceğim
Genele bakıldığında güzel yazılmış bir eser. İpuçları ve ters köşeleriyle tatmin etti beni açıkçası. Bölümlerin kısa olması akıcılığı ve sürükleyiciliği arttırıyor. Tek derdim bölümlerin benzer şekilde bitmesiydi.
