“Çünkü bu keder geçmişte kaldı,” dedi Galadriel, “ ve ben anılarla gönlümü karartmadan burada bahşedilmiş olan zevki tatmak istiyorum. Ve bilinmez, umut halâ parlak görünse bile, daha görecek kederimiz vardır belki de.”
Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.
“Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.”