Beni düşler evrenine sürükleyen şey yalnızlık duygusuydu. Çevremi inceleme merakım ise, yaşadığım ilk mutsuzluklarımın kaynağı olan bir serüvenden doğmuştur.
Tutuklunun ruhsal tepkilerinin ikinci evresinde ortaya çıkan
semptomlar, duygu yitimi (apati), yani kişinin hissetmeyi göze alamadığı coşku ve duygularını köreltmesiydi; bu da sonunda tutukluyu, her gün ve her saat karşı karşıya olduğu dayağa karşı duyarsızlaştırıyordu.
Psikiyatride “af yanılsaması” denilen bir durum vardır. İdama mahkûm edilen bir insan, infazından hemen önce, son dakikada affedilebileceği yanılsamasına kapılır.