Just Imagine
@imagination4
Öğrenci
Lisans
23 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
"Aradan ne kadar zaman geçtiğinin ne önemi var ki? Yalnızca sığ insanlar bir duygudan kurtulabilmek için yılların geçmesine ihtiyaç duyar. Hayatının kontrolünü elinde bulunduran biri, kendine kolaylıkla bir mutluluk icat edebileceği gibi acılardan da kolaylıkla kurtulmayı bilir. Kendimi duygu larımın insafına bırakmak istemiyorum. Duygularıma hâkim olmak, onları kullanmak, onlardan haz almak istiyorum."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
''... Çünkü bir insanı etkilemek ona kendi ruhunu vermektir. Etkilenen kişi artık kendi fikirleriyle düşünemez, kendi tutkularıyla yanıp tutuşamaz hâle gelir. Sahip olduğu erdemler bile gerçek değildir artık. Günahları bile ödünçtür; günah diye bir şey varsa tabii. Artık bir başkasının müziğindeki bir yankıdan, kendisi için yazılmamış bir rolü oynayan oyuncudan ibarettir. Oysa yaşamın amacı kendi kendini geliştirmek, tekâmül etmektir. Dünyaya gelme sebebimiz özümüzün farkına varmaktır. Bugünlerde insanlar kendilerinden korkar oldu. Görevlerin en ulvisini, kendilerine karşı olanı unuttular. Hayırseverler hayırsever olmasına, açları doyurup yoksulları giydiriyorlar. Gelgelelim kendileri çırılçıplak, ruhları açlıktan kıvranıyor. Cesaret denilen şey insanlığı çoktan terk etmiş. Belki de hiç cesur olmadık. Ahlakın temelindeki toplum korkusu, dinin sırrı ise Tanrı korkusu: İşte bizi yöneten iki şey.''
Saramago'dan okuduğum ikinci kitap Körlük. Öncelikle, anladığım kadarıyla Saramago hiçbir eserinde noktalama işaretlerini yoğun kullanmıyor; bunun yerine sadece nokta ve virgülle bütün hikayeyi sürdürüyor. Bu yönden çok fazla eleştri almış olsa da okunması bence zor değildi gayet anlaşılır bir dil kullanmış. Bunun haricinde kitapta bir yer, ülke yok; karakterlerin isimleri yok. Bence bunun sebebi anlatılanların evrenselliği, yerinin neresi olduğunun zerre önemi olmaksızın tüm insanlığın bir kriz durumunda nasıl davranabileceği, ne kadar çirkinleşebileceği ve ne kadar insan kalabileceği gösterilmek istenmiş.
Kitabın başında yoğun betimlemeler vardı. Ve karakterlerden isim yerine dış görünüşleri, meslekleri, sıfatlarıyla bahsedildiği için tam olarak gözde canlandırma garantisi veren bir anlatımdı. Okurken her bir karakterin görünüşü zihnimde kolaylıkla canlandı. Ayrıca okurken kendimi sık sık yerlerine koydum , koymamak mümkün değildi.
Kitabın içeriğine gelirsek; ortada hiçbir sebep yokken arabasında kör olan bir adamla başlıyor öykü. Sonra ona yardım eden adama körlük bulaşıyor, adamdan başkasına derken tüm ülke beyaz felaket adını verdikleri körlüğe esir oluyorlar. Bir kişi dışında, yazarın doktorun karısı adını verdiği karakter hikayenin başından sonuna hiç kör olmuyor. İlk kör olanlar karantinaya alınıyor, fakat bu sayı giderek 100leri, 200leri bulduktan sonra karantinadan çıkılıyor, tabii karantinadayken olan olaylar insanlığın tüm çirkin yönlerini de ortaya döküyor. Sonrasında geriye döndüklerinde hiçbir şey eskisi gibi değil. Yollarda cesetler, insanlar her yeri yağmalamış, yiyecek yemek giyecek kıyafet hatta su bile nerdeyse yok. Birkaç sıralı gün böyle geçerken bir körün ben artık görüyorum demesiyle farkediyorlar bu geçici bir hastalık ve her biri, birer
