Just Imagine
@imagination4
Öğrenci
Lisans
23 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Oblomovluk salt tembellik midir?
Kitabın ön sözünde bu soruya cevaben: ''Tembel, işten kaçan ve işsizlikte mutluluğu bulan adamdır. Oblomov'sa hiçbir zaman işe giremeyen, işsizlikten de zevk alamayan bir adamdır.'' şeklinde değiniliyor. Aslında derine inildiğinde sosyokültürel açıdan pek çok mesaj barındıran, karakterleri neredeyse metafor olarak kullanıp eski-yeni Rusya'dan bahsedilen bir kitap. Kitabın ön sözünde konuya bütün olarak bakılıp etraflıca anlatılmak istenenler tek tek yazılmış ve bu beni rahatsız etmiş olsa da kitabı okumaya başladıktan sonra okuma sürecim uzun sürdüğünden ön sözde yazılanları aklımdan çıkarmışım açıkçası. Ve bu da kitap üzerinde kendi fikirlerimi kullanmamı, kitap bittikten sonra başkalarının incelemelerini okurken veya dinlerken özellikle ön sözde yazılanlardan bahsedildiğini fark etmemi sağladı. Sonrasında kitap bittiğinde tekrar dönüp ön sözü okuyup keşke ön söz değil de son söz olsaymış dedirtti açıkçası.
Kitabın kısaca özetine geçmeden önce kitapla ilgili belli başlı analizlerimden bahsedecek olursam;
Kitapta Rusların yaşam tarzları, kariyer hedefleri, hayata bakış tarzları, çocuklarını yetiştirmeleri, sosyoekonomik değişimler ve bu gibi pek çok konuda geçiş dönemini görüyoruz. Aslında eski Rus devrinde Rusların pek kariyer ve yükselme odaklı değil, yaşamlarını idame ettirebilecek şekilde devam ettiklerini anlatıyor. Oblomov karakteri üzerinden aslında insanın yetişme çağı ve içinde bulunduğu ortamın hayatını şekillendirdiğinden, birlikte büyümüş iki arkadaşın hayatlarının nasıl iki zıt kutba ayrıldıklarını görüyoruz.
Kitabı geriye dönüp baktığımda bana hatırlatacak kadar özetleyecek olursam:
Oblomov varlıklı bir aileden gelen fakat hiç bir iş yapmayan, sürekli hayaller kurmasına rağmen gerçekleştirmeye üşenen, öyle ki toprak sahibi olduğu Oblomovka'yı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
" Hayır, insan istediği gibi yaşayamaz doğrudur." İçinden vakur, isyan dolu bir ses yükseliyordu: "Yoksa insan en derin zekanın bile içinden çıkamayacağı bir çeşmeler karanlığında düşer. Bir gün bir şey istersin, ertesi gün tutkuyla ölesiye ona bağlanırsın, daha ertesi gün onu istediğinden utanırsın, arzunun yerine geldiği için hayata lanet edersin. İşte insan hayatta kendi isteğinin peşinden serbestçe giderse böyle olur. Bastığımız yeri yoklayarak yürümeliyiz; bazı şeylerden gözlerinizi çevirmeliyiz, mutluluk hülyalarına kapılmalıyız, mutluluk elimizden kaçarsa isyan etmemeliyiz; hayat budur işte... Kim demiş hayat mutluluktur ne saçma düşünce. Hayat hayattır, bir ödevdir, ödev dediğinde çetin bir iştir. O halde ödevimizi yapalım.
''İçinizdeki güç canlandığı zaman, derdi, çevrenizdeki hayat da yeni bir anlam kazanacak, şimdi görmediğiniz şeyleri görecek, işitmediğiniz şeyleri işiteceksiniz: Sinirleriniz birer tel gibi ses verecek, dünyaların müziğini duyacaksınız, otların büyüdüğünü işiteceksiniz. Bekleyin, acele etmeyin, bir gün kendiliğinden olacak bu.''
