GB
@imgb
47 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Ölümsüzlük Düşünüldüğü Gibi Mükemmel Olmayabilir
Yıllardır süregelen insanların uğruna neleri feda ettikleri bir durum: ölümsüzlük. Ölümsüz olma fikri... Herkesi cezbeden ölümsüzlük için kafamızda hep iyi olaylar canlanıyor ama yazar kitapta bunun o kadar iyi bir olay olmadığını öyle güzel bir şekilde dile getirmiş ki insanın başlangıçta aklına gelmeyen yaşayan iskeletleri gözler önüne sermiş.
Kitabın konusuna gelecek olursa 1 gün ansızın ölüm ortadan yok oldu. Başlangıçta buna sevinen insanlar, zamanla yaşlı insanların ya da hasta insanların birikmesiyle ve onlara bakma mecburiyeti ile bu sevinçten sıyrıldılar. Kitabın ilerleyen bölümlerinde ölüm öldürmeme fikrinden vazgeçiyor. Bunun yerine öldürmeden 1 hafta önce Eflatun rengi zarf göndererek öleceklerini bildiriyor. Bakıldığında vedalaşma zamanı için tanınan bu süre güzel görünse de bir hafta sonra öleceğini bilen biri için durum tersine dönmeye başlıyor. Yaşama amacı kalmayan kişi erdemliği, ahlakı bir tarafa bırakarak son günleri uygun olmayan davranışlarla geçiriyor.
Kitabın sonunda ölüm olduremedigi bir adami tanımaya çalışıyor. Ve bana göre başlangıçta oldukça güzel giden kitap sona doğru hoşuma gitmemeye başladı. Anlam veremediğim bir son oldu.
José Saramago 
Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş
José Saramago Ölüm Bir Varmış Bir YokmuşReklam
Büyük bir heves ve beklentiyle okuduğum ama beklentilerimi boşa çıkaran bir kitap oldu. Örneklendirmelerin yetersizliği, sorulan soruların cevaplarının geçiştirilmesi, sürekli dini boyuta önem veriliyormuş algısı yapılarak akıllarda deli sorular bırakan bir kitap olmuş. Yazarın pedagog oluşu ile okumaya başladım ama çocukların isteklerine çok deginmeyesi ve ailelerin nerde ne yaparsam doğru olur arayışına çözüm sunmadığını belirtmek isterim. Bir anne olarak daha da ikilimde kaldım.
Bazen tam Cahit Zarifoğlu'nu anladım, söylemek istediklerini yakaladım derken bir baktım ki yine anlaşılmaz oldu :)
Söylemek istediklerini benzetmelerle ifade etmeye çalışan şairimizi anlamak oldukça zor.
Yedi Güzel Adam dizisinin yayınladığı zamanlarda duyduğum bazı şiir satırlarını kitapta okurken duymuş olduğum vurgu ve tonlamayla okumak hoşuma gitti.
Yedi adam biri bir gün
bir aşk gördü
gereğini belledi
ölüm girse koynuna
Ayırmaz aşkı yanından
...
Beyaz haberlerim oluşuyor kardeşlerim
Daha ne kadar saklanabilirdik seninle:
Yaylalardan nasıl geçtik
Çobanlara yetişemedik ama uzaktan
Zahmetsiz ve hiç kimseye değil gibi konuşan ağızlardan
Ne bilge sözler dinledik
...
Yedi adam biri bir gün
bir bela gördü
gereğini belledi
Yalvarsa elleri harap kadınlar
ve ağlayan bir kaç çocuk
Kamalar salınsa karnına
ayrılmaz belalı yanından
Bir kütüphane düşünün: yazarlarının çocuktan yaşlısına her yaş grubundan oluşan, her türlü kitabı, çizimi hatta karalamayı bile hoşgörü ve saygı ile kabul eden. Gelen her şeyi kabul etmekle kalmayıp yazara eserini istediği rafa koyma özgürlüğü veren.
Düşünmesi bile çok güzel. Gerçekten hayal edemiyorum böyle bir yerde o kitapları karıştırdığımı.
Kitabı okurken beni etkileyen kısım bu kütüphane oldu(Bu yüzden bana göre kitabın ismi başka bir şey olabilirdi).
Kitap bu kütüphane çalışanının özel hayatını anlatmakta. Bir gün kitap teslim etmeye gelen bir kız ile sevgili olması ve kızın hamile kalması sonucu yaptırdığı kürtaj olayını anlatıyor.
Sade bir dili olan, okurken film tadı veren bir kitap olduğu için ismine takılmadan okunabilecek çerezlik bir kitap diyebilirim.
Hakan Günday'ın okuduğum ilk kitabı. Yazarın üslubu bana biraz farklı gelse de genel olarak sevdim. Karakterler arasındaki tesadüfi ilişkiler bana biraz saçma gelse de okudukça daha çok merak ettim.
Kitapta Derda ve Derdâ adlı karakterlerin zorlu hayat hikayeleri anlatılmaktadır. Bir tarafta çocuk gelin olan Derdâ'nın hayat hikayesi diğer tarafta mezarlıktan kazandığı para ile geçinmeye çalışan Derda'nın hikayesi...
Kitapta en çok ilgimi çeken durum da Oğuz Atay'a değinilmesi.
***Alıntı:
"Bekleyin!" demişti. "Burada bekleyin. Onlar size gelecek."
"Kimler?" diye sormuştu Filipinli.
"Hayatının anlamını bulmuş olanlar gelecek. Sizde kalplerini söküp, yerine o şeyleri koyacaksınız. Sonra da kalpleri fırlatıp atacaksınız!"
"Ama..." demişti kızılderili. "Kalpleri olmadan nasıl hayatta kalırlar?"
"Göreceksiniz!" demişti binada.
"Peki ya kimse gelmezse?" diye sormuştu Filipinli. "Kim kalbinden vazgeçecek kadar kendini bir şeye adayabilir ki?"
"Onu da göreceksiniz!" demişti bina.
"Ya hayatlarının anlamını bulamayanlar?" diye söze girişti kızılderili. "Onlar ne olacak?"
"Onlar da, göğüslerinde bir et parçasıyla, canlı canlı çürüyecekler. Ve buna da, yaşamak demeye devam edecekler!"
